(LXIV) 17. 
18. 
19. 
20. 
22. 
28. 
4, 
— 211 — 
Koning ArpsornÄ-sÂsrA stond onbewegelijk boven op zijn wagen, terwijl 
SEMANTRI al zijn krachten inspande om zijn buitengemeene vermogens hot te 
vieren, en al zijn wondermagt uitputte om al zijn wapens los te laten. Toen 
er eindelijk een einde aankwam, greep de Koning zijn boog, en legde een 
draak-pijl aan, met vlerken en slagpennen als een vogel, maar met de kop ea 
de staart van een draak, met lange sporen aan de poten en met schubben 
bedekt. Toen deze losgelaten was en boven in de lucht kwam, nam hij toe 
in grootte, zijn aangezigt zette zich uit als een berg, en verwoed gapende hield 
hij stand tegen al de wapens. De nanggâlâ’s, parasoe’s en koentäs 
werden by ettelijke millioenen en ettelijke honderdduizenden door den draak 
ingeslikt, en verdwenen, tot er geen een mear overbleef, Nog steeds bleef de 
afgrijselijke draak zich op een woeste manier bewegen: terwijl hij gaapte, 
bliksemden de slagtanden, en woelde het gift in zijn bek rond, alsof het vuur 
was; steeds blazende streek hij door de lucht, alsof hij nog tets wilde opliappen, 
dan keerde hij weder terug, en draaide zich in een kring rond onder ’t ma- 
ken van een vreeselijk geluid; zijn klapwieken veroorzaakte rukwinden, zijn 
staart stond regt overeind en draaide in de rondte. Spoedig schoot SEMANTer 
een bremastràâ-pijl af, die zich hoog in de lucht verhief, naar alle kanten 
vlammen uitschoot, en den draak door zijn vuur geheel verzengde en verteerde, 
Al de Vorsten werden van schrik bevangen, toen het vuur al meer en meer 
toenam, al meer en meer brandde, en in de lucht naar alle kanten vlam- 
men uitschoot. Het vertoonde zich op een schrikwekkende wijze in zoo groote 
menigte, alsof het een millioen vuurbrakende vulkanen waren. Daar het scheen 
te zullen nedervallen, kwamen al de troepen in beweging. De Koning greep 
nu de baroenastrâ-pijl, deze vloog los, en op ’t zelfde oogenblik werd het 
stil in de natuur, een dikke duisternis overdekte het vuur, zware wolken kwa- 
men opzetten, het water in de lucht nam toe, als een regenscherm slingerde 
het heen en weder, gelijk een waterhoos, en zoo werd het vuur door ’t neêr- 
vallende water van dien pijl uitgedoofd. Met water bleef met hevigheid op 
de aarde neêrstorten, als een rivier, die zich in zee stort, kwam het met een 
hevige branding en golving te midden van de troepep, zonder dat het voor 
iets op zijde week. 
Toen men niet ophield, met hevig geweld tegen SÉMANTRI te schreeuwen, 
werd deze verwoed; hij greep op nieuw een bramastrà, die een allerhevigst 
vuur bevatte, dat het gewone vuur honderdmaal in hitte en kracht overtrof. 
Toen dit wapen afgeschoten was, vlamden de vuurpijlen bij toenemende me. 
