(LXIV) 
25. 
26. 
21. 
28. 
LX. 1. 
2. 
ö. 
— 212 — 
nigte en vielen midden op het water met een sissend geluid, de baroena- 
strâ verdween en werd door de daarop vallende vuurpijlen uitgedoofd, het 
werd kurkdroog, zoodat zelfs de aarde er van barstte. Het vuur bleef nog in 
t midden der troepen voortbranden, het vlamde al meer en meer en hooger 
en hooger, alsof het aan den hemel zoude reiken. Al de Vorsten waren ver- 
baasd, toen zij zagen, hoe de strijdkrachten van SEÉMANTRi opwogen tegen die 
van hun Koning, en die, welke hij in den oorlog in Magâdâ aangewend had, 
overtroffen. 
Koning ARDJOENÁ-sÄsRÁ greep nu zijn laatste bramasträ, deze ging af en 
viel op de vuurpijlen (van SMANrRr) aan. Beide brandden al weer en meer, 
en schoten bij voortduring vlammen uit, die zich bij beurten in de hoogte 
verhieven en opvlogen, in de rondte draaiden en in groote menigte op een 
ijzingwekkende wijze om elkander slingerden, zoodat het vuur zich hoog in de 
lucht verhief. De Goden kwamen in opschudding. NarÁpÂ riep op een gil- 
lenden toon: „hei, gij beide strijders! Batáârâ Gorrom zal op u vertoornd 
„worden! gij vecht, alsof gij den dood zoekt, en wendt wapenen aan, als de 
„bramasträ, die de aarde verwoest! Komt, 't ts nu genoeg! ontdoet u van 
„uw verwoedheid! Ge hebt hiermede nu al genoeg blijken gegeven van uw 
„krachten en bovennatuurlijke. gaven, de afloop van den strijd heeft u niet 
„teleurgesteld. 
Nadat NarÂpÂ deze woorden gesproken had, legden de beide strijders hun 
bogen neder, en toen doofde het vuur uit. Súmantrr en de Koning lieten hun 
koetsiers vooruit te gaan, en (konden) elkanders hand (als. ’t ware) te vatten. 
De paarden, die de wagens trokken, woelden dooreen, de voorsten sloegen met 
de voorpoofen en schreeuwden, zij zwenkten links en regts, draaiden op eeni- 
gen afstand om, verwisselden van plaats, en gingen zeer snel rond; het opstui- 
vende stof overdekte alles, maar werd door de rukwinden als weggevaagd. Terwijl 
het stof door den wind werd opgewaaid, schitterden en flikkerden de ornamen- 
ten der wagens met betooverenden glans. Zij streden, alsof zij aan elkander 
vastgehecht waren. 
De strijders op hun wagens mikten op elkauder met eenvoudige, natuure 
lijke wapens, niet met hun wondermagt en bovennatuurlijke vermogens. Al- 
len, die hen zagen vechten, kromp het hart van angst ineen. ’t Was of hun 
wapens door en om elkander woelden, doordat de wagens in elkander ver- 
4, ward raakten; de juwelen en edelgesteenten, die de wagens versierden, verspreid- 
den zich naar alle kanten, „alsof het sterren regende, daar de rijtuigen tegen 
