LAW 
eb 
10. 
La 
12. 
18. 
14. 
— 213 — 
elkander aan drukten. ‘Terwijl zij gelijktijdig hun pijlen afschoten, schenen 
door de snelle vlugt der pijlen de bliksemstralen over en weêr te springen. 
. Zóó schoten zij een poosje op elkander, zonder dat een van beiden zich liet 
verschalken, de wapens, die elkander ontmoetten, hadden gelijke kracht, en zij 
waren beiden even bedreven in t vechten. De wagens kantelden en wipten nu en 
‚dan op door de krackt van de afgeschotene wapens. 4óó vochten zij een tijd lang 
met elkander, de Koning van Maiïspati wilde evenwel Sämanrrr niet naar het 
leven staan, maar alleen zijn slagen en aanvallen beantwoorden. In zijn hart 
‚prees hij Raden S&MmANrrI, omdat hij werkelijk zoo uitmuntte door dapper- 
heid in den strijd. In zijn kalmte was sterkte, helderheid van blik en ware 
onverschrokkenheid verborgen. Hij had er nooit aan gedacht, dat het op zulk 
. een gevecht zoude uitloopen, daar SEMAMTRI immers in ‘t gebergte opgevoed was, 
8 ) 
en toch was hij in den strijd zoo gevaarlijk, en wist hij op alle manieren te 
vechten, hij was vaardig in t hanteren van den boog, en bedreven in ’t vech- 
ten op een wagen, alsof hij inderdaad op een hoofdplaats was opgevoed. De 
‚ Goden in de lucht juichten, en deden een geurigen regen nederdalen, om den 
hartstogt der strijders te kalmeren, opdat zij in hun gramschap niet te ver 
gingen. De zon verloor van hartzeer haar helderen glans, en verbleekte bij ’t 
nedervallen van den regen, deze bragt geuren aan, waar de bijën van alle kanten 
op af kwamen. De lucht scheen te weenen, de neêrvallende regen geleek wel 
op tranen. Zóó namen de Goden den edelsten der helden onder hun hoede. 
De bosschen, de bergen, de lucht, de zee en al wat in de bosschen leefde, 
scheen mede bedroefd te zijn bij het zien van hun krijgsbedrijven tot diepe 
droefheid van de aarde. 
Toen zij een tijd lang gevochten hadden, en pijlen gewisseld en die bij beur- 
ten afgeweerd hadden, werd de wagen van SúmaAntri verbrijzeld en tot gruis 
geslagen door een pijl (van ArpsonnÁ-sÂsrÂ); hij sprong er af‚ en greep een 
scherp gepunten soetiksnä-pijl, (*) deze vloog af, maar werd stomp, door- 
dat hij een pijl van den Koning, tot afwering van zijn pijl afgeschoten, ontmoette, 
de soetiksnâ-pijl brak zelfs in tweeën en werd medegesleurd. Tot driemalen 
toe verwisselde SÉMANrRI van pijlen, maar al de pijlen, die afgeschoten werden, 
verdwenen. SÉMANtRr werd daardoor wrevelig, en klom op den wagen, dien men 
hem aanbragt. Hij liet dien met snelle vaart vooruitgaan, zoodat hij kraak- 
te en schudde. SömaANtrr was hoogst verwoed, omdat hem van al zijn pijlen 

(ĳ Soetiksnä-pijl, naam van een zeer scherp gepunten pijl. 
