(LXW) 15. 
16. 
17. 
18. 
19. 
20 
21. 
23. 
24. 
23. 
— 14 — 
niet één overbleef. In den kampstrijd met bovennatuurlijke krachten had hij 
zijn doel niet bereikt, en den strijd met natuurlijke wapens had hij verloren. Hij 
was daardoor in dolle woede gekomen, en deed op nieuw pogingen om den 
strijd te beëindigen. Hij greep nu een vlammende tjäkrä, een wapen, waar- 
mede hij zelfs bovennatuurlijke krachten kon vernietigen; de tjäkrâ schoot 
onder de snelle vaart vlammen als zonnestralen. De Koning zag het, en 
was op zijn hoede; hij greep spoedig een pijl, en voordat de tjäkrâ afge- 
worpen was, werd deze door den pijl ontmoet, en door een tweeden pijl werd de 
wagen van SÉMANrRt verbrijzeld. In het toppunt van woede greep deze (op 
nieuw) een tjäkrâ, en wierp die op zijn tegenpartij af. De Koning ontweek 
het wapen door van zijn wagen te springen, de wagen werd door de tjäkrà 
verbrijzeld en tot stof vergruisd. 
Toen de Koning van Maïspati dit zag, werd hij razend van woede, en door 
inspanning van alle krachten werd hij in eens zoo groot, alsof hij ten hemel 
reikte, en op een verbazingwekkende wijze alles overdekte. Hij dreigde en 
brulde met een donderende stem. De drie werelden werden verwoest, de aar- 
de spleet onder zijn schreden, zij schudde, beefde en waggelde heen en weder, 
de zee was in beweging en bulderde, de hoogste bergen helden over, en stort- 
ten door herhaalde schuddingen met donderend geraas in. En dit alles geschied- 
de, wanneer de Koning van Maïspati nog maar met mate zich inspande; 
als hij zijn uiterste best wilde doen, kon zijn gedaante nog wel zevenmaal 
zoo groot worden. 
Toen Raden Säuanrri dit zag, loste zijn kracht zich op, en verdween voor 
de reuzenkracht van den Koning. Hij stond op het punt, om gegrepen te 
worden, toen hij met diepe onderdanigheid bukte, weenende ter aarde viel, 
„en smekende uitriep: „ach, mijn Gebieder en Koning! die waarlijk de Koning 
„der aarde en beroemd in de gansche wereld zijt! Uw dienaar stelt zijn le- 
„ven en dood in Uw handen en smeekt U om vergiffenis, dat hij zoo over- 
„moedig was, om met U een tweegevecht aan te gaan. (Ik deed dit echter) 
„ten gevolge vam een gelofte, als een voorwaarde, waarop ik bij U, als mijn 
„wereldberoemde Gebieder in dienst wilde treden, (ik wilde) in het strijdperk 
„daarop bet zegel drukken. En daar dit nu geschied is, smeek ik in Uw dienst 
„te blijven en voor immer U als mijn Gebieder hulde te doen, al moet ik dan 
„ook maar Uw rijpaard leiden of koetsier bij U worden.” 
Toen Koning ArpJoeNÁ-sÂsRrÂ deze woorden hoorde, liet hij zijn reuzenge- 
stalte varen, en werd zijn lichaam weder zoo klein als vroeger. Vriendelijk 
