(LXVD 18. 
19. 
20. 
21. 
22. 
23. 
24. 
25. 
26. 
21. 
28. 
— 2 — 
terwijl er zelfs nog honderd jeugdige Prinsessen, als gevangenen uit den buit 
van Widarbâ, bijgekomen waren. Alle ingezetenen, zoo wel mannen als vrou- 
wen kwamen op de been, stonden aan den kant van den grooten weg naar 
den optogt te zien, en verdrongen elkander buiten den rij der troepen om dat 
schouwspel te genieten. Bij de komst van den draagzetel, waarin de jeugdige 
Koningin gezeten was, bogen zich de lange rijën van toeschouwers ter aarde. 
Men zag haar in een gesloten draagstoel zitten. Haar luister scheen als de 
volle maan, wier stralen bedekt worden door een wolk, die het schijnsel der 
maan niet geheel bedekt, maar een weinigje laat doorschemeren, zoodat 
het scheen, alsof de draagstoel van boven met regenbogen versierd was. Vele 
menschen zeiden tot elkander: „geen wonder! onze Koning heeft al den tijd 
„streng op zijn stuk gestaan, en heeft nooit willen trouwen, hij zag in ’t ge- 
„heel niet naar al die Prinsessen, (die hij vroeger heeft kunnen trouwen). On- 
„ze Koning is ook zoo dom niet, daar hij gewacht heeft op de Koningsdoch- 
„ter van Magâdâ. Kijk, waar is toch wel een Prinses, die haar eenigzins 
„evenaart? aar glans schittert als die van de maan, en betoovert allen, die 
„haar zien. Waarlijk! ik houd het voor zeker, dat zij een goed paar is met 
„onzen Heer, den Koning, want deze Prinses van Magäâdâ verdient de 
„eerste vrouw in het koninglijk paleis te zijn, zij is het puikje van alle Prin- 
„sessen, en onze Meer en Koning is de voortreffelijkste van alle Vorsten. 
„Het is merkwaardig: toen de Koning voor ’t eerst besloot te trouwen, nam 
„hij in eens vele vrouwen te gelijk, en verzamelde die allen bij elkander, 
„daar hij achthonderd Prinsessen besloot te nemen. Nu zal de pracht in 
„het paleis zeker nog toenemen! Want nu heeft de Koning een Gemalin, 
„en vele Prinsessen (als bijvrouwen), en vroeger vond men die er in ’t ge- 
„heel niet!” 
De Koning ging bij zijn aankomst met zijn Gemalin in het paleis. De 
Koningsdochter van Magâdâ bleef de magt over de achthonderd Prinsessen, 
als over vrouwen van den tweeden rang, uitoefenen. De honderd Prinsessen, die 
in Widarbâ geroofd waren, bleven ook in het paleis, en wachtten daar, 
totdat de Koning haar zijn welbehagen te kennen gaf; alleen vier van haar wer- 
den door Dèwi FarrrÂwarr uitgekozen, om aan het Hoofd van de anderen te 
staan, en ten dienste van haar man, als hij verkoos met haar mingenot te smaken. 
De achthonderd Prinsessen genoten dat mingenot allen in dezelfde mate, ten- 
gevolge van een tooverspreuk. Deze tooverspreuk van den Koning was de 
adji bâlâ sërèwoe (waardoor het lichaam des Konings verduizendvoudigd 
28 
