(LXVID) 7. 
10. 
vr, 
13. 
14. 
15. 
— 219 — 
en reisde zijn broeder achterna, Hij ging met de snelheid van den wind, en 
toen hij op zijn togt ergens den geur van bloemen gewaar werd, naderde hij 
die plek haastig, en zag zijn broeder in een gebogen houding zitten. ’t Was 
aan hem te zien, dat hij diep bedroefd was. Terwijl hij van achteren naar 
„hem toe kwam, riep hij hem toe. Stmanrrt keek verschrikt om, en zeide, 
hem omhelzende: „wel! mijn lieve broeder! waar kom je toch wel vandaan, 
„hoe weet je zoo, waar ik mij bevind.” 
SorkKÁsRÂNÁ antwoordde: „wel, ik kom van Vaders kluis, ik verlangde u te 
„zien, maar ge waart er niet, en toen vertelde men mij, dat ge naar ’t rijk van 
„Maïspati vertrokken waart. Maar kijk! hoe staat het nu met uw dienst 
„(bij den Koning van dat rijk)? let bevreemdt mij, dat ge hier maar niets 
doet dan in een gebogen houding nederzitten. | 
StuaANTRI deelde heen nu alles van ’t begin mede, hoe de Koning Arpsor- 
NÂ-sÂsrÂ hem met een zending belast had, hoe hij de Konings-dochter van 
Magâdä (voor zijn Heer) bekomen had na een gevecht met den Koning 
van Widarbâ, en hoe hij daarna gekomen was tot een tweegevecht met 
Koning ArpsorNÂ-sÂsrÂ, om daardoor te voldoen aan zijn gelofte, dat hij 
een bewijs van zijn bekwaamheid in het strijdperk zoude vragen. Eindelijk 
deelde hij hem in alle bijzonderheden mede, wat de Koning van hem geëischt 
had, en hoe daardoor al zijn hoop verdwenen was. 
„En hoe is het nu,” antwoordde SorxÁsrÂnÂ hartelijk lachende, „zijt ge in 
„staat om te doen, wat de Koning vordert?” 
Waarop S&uantrr vriendelijk zeide: „wel, lieve broeder! dat kan ìk immers 
„niet! en daarom ben ik zoo bedroefd. Ik weet nog niet eens, waar die 
„berg Oentärä ligt! De Koning gelastte mij den tuin, die op dien berg 
„ligt, met al wat er in is: planten en bloemen, zonder dat er iets aan ver- 
„anderd wordt, naar zijn hofstad over te brengen.” 
‚Nu genoeg!” viel SorkÁsrÂNÂ op heftigen toon-in, „vertel mij niets meer! 
„Hij heeft je verzoek eigenlijk afgeslagen, maar omdat dat wat grof zoude 
„Zijn, verbergt hij het achter zulk een voorwaarde. Dat is een ongehoorde 
„vordering van Koning ARpsorNÂ-sÂsrÂ! want wie is er er in staat om een 
„tuin in zijn geheel uittegraven en verplanten? De persoon, die u dat gelast- 
„te, zal het immers zelf niet kunnen doen. Die Koning van Maïspati is 
„op zijn minst een zonderling Heer; welaan dan! laat ons maar naar huis 
„gaan! Wat geeft het, bij zoo iemand te gaan dienen?” 
Maar zijn broeder antwoordde: „neen! ik heb nu eens de gelofte voor 
