Ende 
(LXVID 16. „mijn leven afgelegd, en als het niet doorgaat, dat ik bij den Koning van Ma- 
17. 
18. 
IE 
— 
20. 
21. 
22. 
23. 
24. 
25. 
„ispati in’ dienst kom, wil ik hier gaarne in de wildernis sterven! Nu, Sor- 
„KÂsRÂNÁ! ga maar alleen naar huis, en deel aan Vader mijn toestand mede!” 
Toen SorkÂsrÂNÂ uit hoorde, viel hij zijn broeder om den hals, en zeide: 
„wel, wat is mijn broeder standvastig! hij weet niet van ophouden, zóó is 
„zijn karakter! alles trekt hij zich aan, en als hij teleurgesteld wordt en zijn 
„doel niet bereikt, dan wil hij volstrekt sterven! Wees daarom niet zoo ei- 
„genwijs en pedant! Dat gaat maar weg, zonder mij er iets van te laten 
„weten! Ge denkt immers, dat ge een broêr hebt, die leelijk is, en die u zelfs 
„maar lastig valt, en verbeeldt u, dat ge zoo knap en dapper zijt. Nu, het is 
„ook toch zoo heel erg niet, als dát het resultaat van al uw inspanning is, dat 
„ge niet eens een tuin kunt verplanten. Het is jammer van uw mooi voor- 
„komen. Gesteld, ArpsorNÂ-sÂsrÂ had mij zoo iets opgedragen, ik zou wel 
„in één oogenblik dien tuin op den Oentârâ kunnen verplaatsen, al was 
„het ook de geheele berg!” 
Toen SÉmANrrr die woorden van zijn broeder hoorde, omhelsde hij hem, 
en sprak: „waarlijk! wat is het toch een groot geluk een broeder te bezit- 
„ten! Och, SorkÁsrÂNÂ! vergeef het mij! ik geef u mijn persoon over tot in 
„leven en dood! Ge zult den tuin Sriwëdari, zooals de Koning van mij 
„gevorderd heeft, zeker wel kunnen verplaatsen !” 
„Nu ja!” antwoordde SorkÂsRÂNÁ vriendelijk, „maak u daar maar niet 
„bang over, maar ge moet mij beloven, dat mijn persoon later met u bij den 
„Koning in dienst komen zal, want ik zou het niet kunnen uithouden, dat ik 
„voortdurend van u gescheiden werd. Het is heel natuurlijk, dat de Koning dien 
„tuin Sriwödari hebben wil, want het is zijn eigendom. Koning ARDJorNá- 
„sÂsRÁ is een incarnatie van Batârâ Wi1snop, en toen Batárâà Wisnor nog op 
„den berg Oentâràä zijn verblijf hield, heeft hij dien tuin Sriwödari door 
„de kracht van zijn voorstellings-vermogen geschapen, en daarom is die tuin 
„Loo mooi. Kom, ik zal u naar den berg Oentârâ medenemen, ge moet maar 
„op mijn rug gaan zitten, en de oogen goed toeknijpen, terwijl ik u door de 
„lucht medeneem! ge mogt anders duizelig worden.” 
SEMANTRI deed, wat hem gezegd was: hij ging op zijn broeders rug zitten 
en sloot zijn oogen. Toen vloog SorkKÁsRÂNÁ in eens met zijn broeder in de 
lucht met de snelheid des bliksems, zoodat het suisde en zwiepte door hun 
snellen vaart. In één oogenblik kwamen zij boven den berg Oentârâ, en 
toen daalden zij naar beneden en kwamen in den bloemetuin. SEMAN- 
