(LXVII) 26 
21. 
28. 
29. 
LXVIL 1 
— 221 — 
pRr deed zijn oogen open, en zag met verbazing, hoe fraai die Sriwödari- 
tuin was, met al zijn goud en ornamenten, zijn plantsoen en alle mogelijke 
bloemen, zijn vijverkom, waarvan men het goud zag schitteren en waarin 
zich een paviljoen afspiegelde. S&maNrri zeide vriendelijk: „wel, broer! hoe 
„moeten wij nu dien tuin verplaatsen? want hij is zoo groot; al moesten wij 
„ook maar een enkelen boom er van overplanten, die zou immers verwelken, 
„terwijl hij naar Maiïspati vervoerd wordt.” 
SorkÂsRÁNÂ antwoordde: „dat is nu net gemeene luis praat! als men maar 
„met edele deugden en eigenschappen begaafd, en er dus toe in staat is, zal 
„men niet zoo gaauw verlegen zitten. Die tuin is immers ontstaan door de 
„kracht van de verbeelding, en nu zal ik hem ook door de kracht van mijn 
„verbeelding verplaatsen. Kom, broeder, ga nu maar slapen, daar in “*t pa- 
„viljoen van den vijver!” 
SÉMANTRI ging toen in (t paviljoen van) den vijver, en sloot de deur ach- 
ter zich. SorkÂsrÂNÂ liep den tuin driemaal rond, en toen hij hem driemaal 
rond gekomen was, begon hij met den meesten ernst te bidden. Hij zat 
met de armen aan het lijf en de handen over elkander in een gebogen hou- 
ding, met de voeten bij elkander en met opgetrokken knieën. Hij spande al 
de krachten van zijn ziel in, verdiepte zich geheel in gedachten, en onttrok 
zijn blik aan het aardsche. Zijn bede werd verhoord: in * zelfde oogenblik 
kwam er beweging in den tuin Sriwöëdari, men hoorde een luid gebulder, 
en toen dat opgehouden had, was de tuin eerst geheel en al voor ’t oog ver- 
dwenen, maar na die verdwijning keerde de tuin weder tot zijn vroegere ge- 
daante terug; dit geschiedde door de kracht van zijn verbeelding. Daarop 
staakte SorKÂsRÂNÁ zijn gebed. Het was in der daad hoogst jammer, dat hij 
zoo misvormd was, want al wat hij zich voor den geest stelde, werd hem door 
Batârâ Gorrom Been EEE SOEKÂSRÁNÂ vloog nu spoedig van 
„den berg Oentârâ, kwam in één oogenblik boven de stad Maispati, en 
streek toen ten westen van de stad neder, opdat de tuin op een behoorlijken af- 
stand van de Vorstelijke paleizen zoude neêrvallen. SorkÂsrÂnÂ begon te bidden, 
en door de kracht van zijn voorstellings-vermogen ontstond de Sriwödari 
tuin (weêr) in zijn geheel, niets ontbrak er aan de inrigting van den tuin: 
al de voorwerpen en gebouwen, het plantsoen en de bloemen (waren er aan- 
wezig). SEMANTRt was dan ook vol van lof over de buitengemeene giels- 
krachten van zijn broeder. 
Den volgenden morgen kwam de gansche stad in opschudding, want men 
