— 222 — 
(LXVII) dacht, dat die tuin uit den hemel van Batârâ ÉnNprÂ was nedergevallen, 
6. 
10. 
hierdoor ontstond er onder de lagere volksklassen een luid rumoer en gejoel. 
Toen men dit aan den Koning mededeelde, dacht hij dadelijk, dat Stman- 
tri den tuin daarheen gebragt had. Hij ging er dadelijk met zijn Gema- 
lin, de Koningsdochter van Magâdâ, naar toe. Alles in de kraton liep 
door elkander, de achthonderd Prinsessen begeleidden Dèwi TrrrÂwart, 
Het rumoer langs den weg was levendig. 
Toen Raden StmAntrir hoorde, dat de Koning met zijn Gemalinnen na- 
derde, zeide hij tot SorkÁsrÂNÂ: „verwijder u nu eerst, en keer naar den 
„berg (waar Vader woont) terug! later, als het al zeker is, dat ik bij den Ko- 
„aing in dienst ben, zal ik iemand naar u toe zenden om u te halen. Als 
„men u nu zag, zou mij dat in moeijelijkheden wikkelen, omdat ge er uit ziet 
„als een Boetâ, Ik zou mij schamen, als de menschen u te zien kregen.” 
SorKÁsRÂNÁ antwoordde vriendelijk: „Fn vroeger hebt ge mij beloofd, dat 
„ik met u bij den Koning in dienst zoude komen. In leven of dood moeten 
„wij niet scheiden! Broeder! als ge te verlegen zijt om mij voor uw broeder 
. „te erkennen, wel! erken mij dan als uw bediende; ’t is gepast, dat ik ach- 
eters umts 
„Neen ,” riep Stämanrtri driftig, „keer naar huis terug! ge zult mij nog in 
„moeijelijkheden brengen. Als ge niet gaauw weggaat, zal ik u dooden!” 
Hij legde zijn tjäkrä aan, alleen maar met het voornemen om hiem bang te 
maken. 
Maar SorkÄsrÂNÂ bleef volharden, en riep: „kom, werp de tjäkrâ maar 
„spoedig op mij neêr! Zou ik voor den dood vreezen? 4 is zelfs uw pligt, 
„mij om ’t leven te brengen, want ik zal het toch niet uithouden, dat ik 
„niet bij u ben. 
Nu werd SEmanrtri vertoornd, daar de Koning nader kwam, werd hij gejaagd, 
en vloog de tjäkrâ door de verbijstering van zijn zinnen af. (Het wapen) 
trof SorkÄsRÂNÁ, en sneed hem den hals af, zoodat hij als een lijk ter aarde 
viel. SEMANrRI gevoelde hevig berouw, maar toen hij het lijk wilde omhelzen, 
verdween het voor zija oogen, en bleef er alleen een stem achter, dic hem 
luide toeriep: „dat laat ik mij niet wel gevallen, dat ge mij doodt, zonder 
„dat ik u iets gedaan heb! Onthoud het wel Sxmanrri! denk er later aan, 
„als er een Boetâ-vorst is, die oorlog voert tegen Maïspati.. Wees in 
„dien strijd op uw hoede! dan zal de persoon, in wien ik mij incarneren zal, 
„wraak op u nemen!” 
