(LXVIID 
12, 
18. 
14. 
15. 
16. 
— 223 — 
HCOOEFDS UK X LL. 
De twin Sriwedari. 
Terwijl Raden Súmanrtr1 veer verslagen was om de bedreiging, die hij 
gehoord had, kwam de Koning met zijn eerste Gemalin en achthonderd andere 
vorstinnen (in den tuin). Zij waren verbaasd, toen zij den schoonen tuin zagen. 
De groote poort was van goud gemaakt, en had de gedaante van een adelaar, die 
in de lucht zweeft. De bovenste spits van de poort had wel wat van een kroon, 
en verhief zich hoog in de lucht; de versierselen, die men aan de beide zij- 
den (boven aan) vond, waren als ’t ware de oorsieraden van den adelaar, het 
dakbekleedsel van de poort bestond uit op elkander liggende gouden platen 
aan ‘t voorhoofd van den adelaar. Aan de bovenste spits was een parel 
aangebragt, zoo groot als een jonge kokosnoot, die in de verte met al de 
kleuren van den regenboog schitterde, en zooveel licht verspreidde, alsof de 
zon er in was blijven hangen. De muren aan de regter en linker zijde van 
de poort schenen als ’t ware vleugels te zijn, de slagpennen waren hemels- 
blaauw met andere kleuren er tusschen, deels rood en blaauw geverwd, en 
met veelkleurig goud versierd. De stijlen van de poort naast den ingang ge- 
leken op de geschubde beenen van een adelaar, zij hadden lijstwerk van 
verschillende kleuren, dat met een menigte amethisten en brillanten bezet 
was. Ter linker en regter zijde van de poort vond men twee steenen beel- 
den, die de gedaante van Boetâ’s hadden, en geleken op TyinekÂrÂ-BÂLÂ en 
BârA-onpÂrÂ (de beide deurwachters in Batârâ ÚÉnprÂ's hemel). Deze be- 
waakten de stijlen van de poort, zij schenen een-badâmâin de hoogte te wer- 
pen, en in bun linker hand een stalen schild te dragen, en als er iemand 
den ingang wilde binnen treden, was het, of ze dier aanstonds met de ba- 
dâmàâ wilden slaan. Hun tong was van rood laken, hun oogen waren ge- 
vormd door twee Ceilonsche robijnen, zoo groot als een sëntoel-vrucht, (!) 
hun tanden, die in ’t goud gezet waren, en hun slagtanden waren als die van 
werkelijke Boetâ’s. De slagdeuren, die den ingang moesten afsluiten, waren 
van goud, met figuren bewerkt en versierd met edelgesteenten, men had daar- 
op twee wajang-poppen, die op Dèwi Rarm en Batârâ KämÂpsÂsÂ gele- 
ken, gegraveerd. Als de deuren gesloten waren, schenen zij elkander als jong- 

(D Söntoel-vrucht, zoo groot als een vrij groote appel, grooter dan een manggis, geel van kleur, zuur vaa smaak, 
