(LXIX) 
10. 
B On 
„den Koning van Widarbâ geven. Ik laat het geheel aan u over, om de 
„honderd andere buitgemaakte Prinsessen naar behooren te verdeelen onder 
‚ „hen, die die gift van mij zullen ontvangen. Dien hen morgen daarvoor bij 
| 
„mij aan 
De Patih maakte een sömbah en verwijderde zich uit het paleis. Hij 
deelde aan de Vorsten den last des Konings mede. Al de Vorsten, die Prin- 
sessen zouden ontvangen, waren honderd en vijf in getal, namelijk vijf Vorsten 
van den eersten rang, en honderd Vorsten van lagere rangen. In het paleis 
‚werden de buitgemaakte Prinsessen (tot het huwelijk) voorbereid, en met bloe- 
men en fraaije kleederen van verschillende kleuren: opgetooid. 
Toen de Koningin Dèwi FarrrÂwarr (den volgenden morgen) buiten het 
paleis gekomen was, ontvingen de Vorsten elk hun eigen vrouw. Patih Sor- 
wWÂNDÁ verdeelde de Prinsessen naar behooren onder de Vorsten, behalve on- 
der de vijf voornaamste Vorsten, aan welke de Koning zelf hun vrouwen had 
„toegeschikt. Al die huwelijksfeesten gaven zeer groote drukte. SorwÂNpDÂ deed 
zijn best om al de Vorsten genoegen te verschaffen; hun vreugde en blijd- 
schap steeg dan ook ten top, zij gaven zich geheel en al aan vermaken over, 
’t was of zij daartoe een gelofte gedaan hadden. 
Al de Vorsten hielden in hun hart van den Patih, die aller weldoener was, 
en al de ingezetenen des rijks droegen hem eerbiedige hefde toe. De Patih 
. SorwÂNDÂ was beroemd in de geheele wereld om zijn krijgsdeugden, en kwam 
juist goed bij zijn Heer, met wien hij veel overeenkomst had in manieren, aard 
en karakter. Zij stelden hun genoegen in het weldoen en in het verheffen 
van hun medemenschen tot hoogere rangen; zij hielden streng het oog op al 
wat slecht was in de wereld, en deden hun best, dat het allen naar wensch 
ging. } 
Het aantal Vorsten, die aan Maiïspati onderworpen waren, nam meer en 
meer toe, ten gevolge van de uitstekende bekwaamheid van Patih SomwÂnDÂ. 
Maar die Vorsten onderwierpen zich niet, omdat zij daartoe door den oorlog 
gedwongen waren, zij deden dit alleen om te deelen in zijn mildheid en zegen 
verspreidende weldadigheid, en opdat hun toestand van beschaving en voorspoed 
bestendig werd. Zóó rigtte (SorwÂnDÂ als t ware) verwoestingen aan door goed- 
heid, zijn vijanden kwamen daardoor in verlegenheid, en naderden den Koning 
met liefde en eerbied. Daarom beminden zij den Koning innig; zij trachtten met 
den Patih intime vrienden te worden om zijn moed en dapperheid in den 
oorlog, zijn edel, zachtzinnig karakter; hij was (bovendien) kundig en beschaafd, 
