(LXX) 
18. 
19. 
20. 
ik, 
22. 
28. 
BN On 
de Koning van Maiïspati in gezelschap van de achthonderd bijvrouwen in 
den Sriwödari-tuin kwamen, verbleekten al de bloemen, en boden Dèwi 
TyrmrrÂwarr hun welriekende geuren aan. Het gadoeng-loof scheen zijn bloe- 
men te verliezen, en keek zijdelings naar haar, de plant zag haar hals, en wik- 
kelde en strengelde zich beschaamd om den boom. De bijna geheel ontlokene 
pandan-bloem zag haar dijën, die door t waaijen van den wind van het 
kleed ontbloot werden, schitteren als gepolijst goud, zij trok zich wederom 
terug en ging niet open. Al de gading-kokosnoten trokken hun steel in, 
en hechtten zich aan de boom, daar zij zich schaamden bij het zien van de 
borsten der Koningin, waarvoor de jonge vruchten onderdeden, ’t was of zij 
bestonden uit zuiver rondgedraaid goud, zóó schitterden zij, met een knopje 
als van amethist en saffier. Zóó was het voorkomen van haar borsten, als zij 
droomde. Onder al de aanzienlijke of geringe ingezetenen van het gansche 
tijk sprak men over niets anders, dan over den Koning en zijn Gemalin, die 
zoo goed bij elkander pasten, evenals over den Patih, die daar ook geheel 
op zijn plaats was, en door wien het aanzien des rijks vermeerderde. 
HOOEDS TU K KN KE B: 
Geboorte van Amil a en andere dupe. 
Wij verhalen nu wederom van Rétnâ Anpsanr, die hij het meer Madirdâ 
boete deed, en daar reeds vele jaren nederzat aan den kant van het water, als een 
kikvorsch ineen gedoken. Zij had geen kleederen aan, bedekte haar naakt- 
heid met het hoofdhaar, en had de gelofte afgelegd, dat zij in het meer 
wilde sterven, indien zij niet door de gunst der Goden bevrijd werd van haar 
ellendige apegedaante. Zij genoot geen drank of spijs; het eenige wat zij at, 
waren de boombladeren, die van zelf op haar schoot vielen, en zij dronk niets 
dan de dauw, die op haar lippen droppelde. Zij deed strenger boete dan haar 
broeders. 
Eindelijk daalde Batârâ Gorror tot haar neder om haar gebed te ver- 
hooren, daar zij in haar boete zoo vele jaren standvastig gebleven was, zonder 
ooit in haar besluit te wankelen. De Goden des hemels, die Batârä Gor- 
ror vergezelden, maakten luid gejoel; in zijn met edelgesteenten versierd 
voertuig zittende, verlichte hij den hemel met een helderen glans, Het was 
of de hooge Godheid zijn woonplaats verliet om de wereld te inspecteren. 

