(LXIN) 24. 
25. 
zo 
(ep) 
27. 
28. 
29. 
80. 
— 229 — 
De glans van zijn kostelijk voertuig lichtte helder boven de plaats, waar An- 
DJANI zat. 
_ Toen Batârâ Gorroe zag op wat wijze zij boete deed, werd hij zeer ge- 
troffen, daar zij zonder kleederen was, en zich alleen met het hoofdhaar 
bedekte; terwijl haar dijën door t opwaaijen van haar lokken ontbloot wer- 
den en schitterden als de bliksem, kwamen er wulpsche lusten in Batârâ 
GoeroE op, en raakte hij een tamarinde-blad aan (5). Te gelijkertijd huilde een 
stormwind, die zware buijen voor zich mt dreef, en de boomen met de wor- 
tels uit de grond rukte, ze omverwierp, in tweeën brak of deed knakken. 
Het (bovenvermelde) tamarinde-blad werd daardoor neêrgeworpen, en viel op 
den schoot van ANDJANL. Zij nam het blad spoedig op, keek onder het op- 
‚eten een oogenblik naar boven, en zag boven haar hoofd de digt opeenge- 
drongene menigte van Goden im de lucht. ANDJAn: werd toen beschaamd, en 
ging weder in een diepgebogen houding zitten. 
De Goden, die haar zagen, waren verbaasd, omdat de persoon, die daar boete 
deed, het aangezigt van een aap had. NarÂÁpÄ wetende, wat er voorgevallen 
was zonder dat anderen het gezien hadden, was zeer in zijn schik, en danste, 
schaterende van lachen, vóór het voertuig van Batârä Gorror. Daarom zeide 
Batârâ Gorror tot hem: „wat is toch de geheime reden, dat je zoo om mij 
„lacht? ” 
NarÁpÂ antwoordde lachende: „Heer! ik lach niet om U, ik lach om de 
„vrouw, die daar boete doet; als zij eens zwanger werd, zou zij zeker een aap 
„ter wereld brengen, een pedante, onbeschaamde aap, die overal met zijn vin. 
„gers aankomt, een hatelijk, baldadig, brutaal beest, die met een waterkruik 
„om den hals zich al hinkende uit de voeten maakt, of al buigende en 
„langzaam naderbij komt, die steeds den mond beweegt, als iemand die eet 
„en altijd wat achter de kiezen heeft, met een ris katjang om den hals en 
„een jonge kokosnoot op den rug.” 
Batârâ Gorror glimlachte, maar dacht bij zich zelven: „zou hij weten, wat 
„mij geschied is, dat hij zoo lacht?” Daarop sloeg Batârâ Goeroe weder den 
weg naar zijn hemel in, en verliet de plaats, waar ANDJANI zich bevond, met al 
de andere Goden. NarÁpÂ bleef langs den weg even uitgelaten van vrolijkheid. 
Batârâà Gorror plukte het blad van een 1lâ-ilâ-struik, die aan de kant 
van den weg stond, en veegde, om NARÁDÁ te foppen, daaraan zijn hand af. (% 

(B Kieschheidshalve zijn hier een paar woorden onvertaald gelaten, Ook komt de vertaling niet geheel met den tekst 
overeen, 
