— 230 — 
(LXIX) Terwijl NarÂpÂ maar steeds voor hem uit huppelde, wierp hij hem, zonder 
LXX. 
Sl. 
=l 
dat. hij het merkte, het blad op den rug, (zoo dat het er op vastkleefde) 
alsof het er op gelijmd was. 
Daarop zeide Batârâ Gorrou; „wel NarÂpÂ! zeg het nu maar:*je lacht 
„mij uit, omdat je meent, dat ik op die aap verliefd ben. Nu, wie van ons 
„beiden zou wel gelijk hebben? Dit is zeker, dat jij vader van een aap zult 
„worden.” 
NarÂpÂ riep luide: „van waar zou ik een aap verwekken? ik heb niet het 
„plan om op een aap te verlieven! Maar een ander, uw zoon BrÄmÂ, heeft 
„de dijën van de aap (die daar boete deed) gezien, en kijk! dadelijk heeft 
„hij wuipsche gedachten gekregen! Zeker is zij zwanger, en wel door toe- 
„doen van BrÁmÂ, en even zeker zal zij een aap ter wereld brengen.” 
NarÂpÂ zeide dit al schaterende van lachen, maar wist niet, dat hem dat blad 
„op den rug geworpen was. BarÂrÂ Gorror antwoordde vriendelijk: „wel, al 
„wil je mij daarvan ook verdenken, ’t is mij goed, maar wat je nog niet 
„weet, dit is zeker, dat jij vader zult worden van een aap, omdat je mij zoo 
. „zonder reden uitlacht. Kijk, schaam je je niet, om met een apekind op den 
„rug onder de Goden te komen, en te beweren, dat het mooi staat overal 
„een aap mede te nemen?” 
Al de Goden keken met uitgerekte halzen regts en links, maar niemand 
„wist, wat zijn geheime bedoeling was, waarop Batârâ Gonrow vervolgde: „he, 
„kijk eens om! is dat je kind miet, dat daar op je rug is vastgekleefd ?” 
Op dit gezegde van Batârâ Goprron veranderde het ilâ-1lâ blad in een 
aap, die zich aan den rug van Narâädá bleef vastkleven, met de armen om 
zijn hals, en de beenen kruiselings, zoo slap als een touw, om zijn middel 
geslingerd, terwijl de staart om zijn lichaam was gewikkeld. 
NarÁpÂ sprong van schrik op, liet zich op den grond vallen, en sprong 
‚van schrik weêr overeind. Hij rolde zich over den grond, doch kon de aap 
maar niet los krijgen, integendeel deze hechtte zich nog al vaster en vaster aan 
zijn rug. Met een diepen zucht wendde hij zich tot Narádâ en zeide: „ach, 
„ik smeek u om vergiffenis!” waarop Batárá Gorror antwoordde: „in geen 
„jaat zul je van die omhelzing verlost worden, als je niet eerst dien aap voor 
„Je zoon wilt erkennen-” 
„Ja, jal” riep Narâdàá spoedig, „het is mijn zoon, als hij zich maar niet zoo 
„aan mijn rug vasthecht, en de haren in mijn nek doet stoppelen van angst!” 
Toen sprong de aap van zijn rug, en omhelsde zijn voeten. NARrÁDÁ was zeer 
