(LXX) 8. 
10. 
EE 
12. 
13, 
14, 
15. 
16, 
17. 
(1) Een 
— 281 — 
in zijn schik, hij omhelsde en streelde zijn zoon. De Goden joelden en maakten 
zich vrolijk, omdat (die aap) wel wat op NarÂpÂ geleek: hij had hooge voor- 
uitstekende schouders, een ineengedrongene korte hals, zijn gestalte was om zijn 
korte beenen dwergachtig, zijn buik was boven in de maagstreek dik, en stak 
van onderen rond uit, zijn achterste stak met een naar bovenstaande punt 
„achteruit, als de bok van een Javaansch zadel, zijn staart was heel lang, hij 
had een donker groene kleur en glinsterde als een groene tor. Hij ontving 
den naam van Raden AnmÂ (1). 
NArÁpÂ zeide daarop (tot Batârâà Gorror:) „als het U behaagt, Heer! laat 
„hij dan makkers hebben, zoo als hij is, en laten al de Goden kinderen 
„verwekken, die allen apen zijn, die kunnen zeker van dienst zijn! Ik smeek 
„U, geef gehoor aan mijn bede! Een enkele aap is te weinig, die wordt 
„maar een voorwerp van bespotting.” 
Batârâ Goeror vervulde de bede van NARADÁ, en gaf dezen last aan al 
de Goden: „verwekt allen zonder onderscheid apen! ik geef u tot aan hun ge- 
„boorte zeven dagen tijd. Dit is mijn stellige last!” 
Al de Goden beloofden aan dien last te voldoen. Zij vertrokken een ieder 
naar zijn woning, en gaven zich met hun vrouwen in hun bidvertrekken aan 
ernstige gebeden over. Niet lang daarna werden hun vrouwen zwanger door 
de scheppende kracht van hun geest, en na zeven dagen bevielen zij allen (van 
apen). Zij werden in hemelsch tooverwater gewasschen, en waren spoedig volwas- 
sen. Er waren millioenen en honderdduizenden van apen in ontelbare menigte 
naar het aantal der Goden. De kinderen van gewone lagere Goden werden 
gemeene apen, maar de dappere boven anderen uitstekende apen waren kin- 
deren van de voornaamste Goden. Deze waren van ontzagwekkenden omvang 
en allen dapper in den strijd, zij werden de aanvoerders. Velen hadden een 
aangezigt als de zon, zij schreeuwden als de donder en hun kuch was als 
een onweer. Îoen zij aan Batârâà Gorrom voorgesteld werden, had deze veel 
genoegen bij het zien van hun apegedaante. De buitengewoon grooten wer- 
den allen aanvoerders, want het pastte wel, dat zij de moedigsten in den 
strijd waren. Daarop liet Batârâà Gorror hen spoedig (naar de aarde) ne- 
derdalen, en den Koning in de spelonk van Kiskënda als hun Heer te er- 
kennen. 
Zij daalden neder onder aanvoering van den aap AnimÂ, en kwamen te 

woordspeling op het ilâ-ilâ blad boven vermeld, 
