
(LXX) Kiskönda in zoo groote menigte, dat een zee zich scheen uit te storten, 
Zij erkenden, naar hun bevolen was, SorGRIwWÂ als hun Vorst, en onderwier- 
18. pen zich allen aan hem. Raden SorBaur werd door hen gelijk een Godheid 
vereerd, als een persoon, aan wien het geheele apenheir Goddelijke eer he- 
wees, wien allen met ontzag en liefde bejegenden om zijn dapperheid en 
vroomen inborst, en om zijn kracht en volharding in het boete doen. 
19. Koning SorarrwÂ benoemde, bij het aanstellen van zijn beambten, Raden 
AnmÂ tot zijn Patih. Vlak onder hem werd de aap SaARÁBÂ, een geleerd, 
kundig en krijgshaftig aanvoerder, geplaatst, even als hij met een heir van vijf 
20. nullioen apen onder zich. Zijn ambtenoot AnimÂ was bedreven in kunsten 
en wetenschappen, en evenmin als zijn leger vatbaar voor de werking van 
het vergift, 
Er waren nog meer aanzienlijke beambten: de dappere DaArrmorKÂ, Da- 
21. NOERDÂRA, ÉNpRÂDsANor, GAwÂJÂ, GAWAKSÁ, WisAnekÂrÂ, Portas, SÁTÄBALI, 
WinÂrÂ, SEmeparr, BrmÂMorkKÂ, KesAnt, GÄDÄMEDÂNA, KARDÂNÂ, KAPIMÉNDÂ, 
22. SonBopÂrÂ met DropwrEKSÀ en KÄmÂprastr. Al deze (apen) waren oorlogs- 
helden en onversaagd. De aanvoerders gingen met hun legers, elk: van vijf 
millioen of vier millioen apen, overeenkomstig hun rangorde door de lucht. 
23. In al hun handelingen, ook in hun onderworpenheid aan hun Koning en: aan- 
voerders, waren de apen geheel als de menschen. Zij waren zeer ingenomen 
24. met hun verblijf in de spelonk van Kisköéndâ. De bosschen waren er nog 
ongeschonden, en (de boomen) waren er vol van allerlei vruchten, want in 
langen tijd had niemand gegeten van de vruchten uit de bosschen, die tot 
Kiskendâä behoorden, Al de aanzienlijke beambten lieten woniugen voor 
zich optrekken. 
25. De bediende van SorBam en SouertwÂ, genaamd DJEMBAWAN, van wien wij 
vroeger (!) verhaald bebben, was na het vertrek van de aan hem toevertrouwde 
kinderen voor den Pandità (GorÂmá) bevreesd; hij gevoelde wel, dat hij 
26. schuldig was, en ging hen daarom achterna. Met hem ging zijn neef Porronr-- 
MÉNDÁ, die een achterneef was van den Panditâ GorÂmÂ, en hoornen had 
als een schaap; deze had hem reeds van zijn vroegste jeugd voortdurend 
gevolgd. DsömBAwAN en zijn volgeling hielden zich onderweg op bij het meer 
21. Soemâlä, en gingen, omdat zij vermoeid waren, met de beenen in het water 
zitten, en zóó kwam het, dat zij in apen veranderden. Ten hoogste beschaamd. 
maakten zij zich spoedig, uit de voeten, om zich in het bosch te verbergen. 
re df 
ú 
4 
_ 
a 
u 
(1) Zie boven den 19en zang het 18e couplet en vervolgens. 

