(LX5) 
28. 
29. 
30. 
LAX 1. 
4, 
OT 
— 233 — 
DJEMBAWAN bleef daar vele jaren boete doen, totdat eindelijk de Goden zich 
aan hem openbaarden, en hem zeiden, dat hij spoedig naar de spelonk van 
Kisköndâ gaan moest, want dat een van zijn vroegere jonge Meesters dáár 
als Koning gehoorzaamd werd door een ontelbaar groot leger van apen. Dota- 
BAWAN gaf dadelijk aan dien last gehoor, en ging op reis naar de spelonk 
Kisk&ndàä. Toen hij daar aangekomen was, en den koning SorariwÂ ont- 
moette, deelde hij hem onder veel tranen mede, wat hij gedaau had, hoe hij 
van gedaante veranderd was bij het baden in het meer, en uit schaamte 
zieh in een woud had schuil gehouden, tot eindelijk de Goden hem gezegd 
hadden, dat hij hem, als zijn Koning, te Kiskendâà moest volgen. Sorrr- 
wÂ was over dit alles zeer getroffen, troostte hem in zijn lot, en stelde hem 
aan tot Hoofdbeambte met den zelfden rang als AniuÂ. 
BOO EDS UE XX Eil VV. 
Geboorte var ARCEAZI. 
Nadat Rötnäâ ANDsanr, als een kikvorsch aan den oever van een meer (in- 
„eengedoken), het tamarindeblad gegeten had, werd zij dadelijk zwanger. Zij 
was daarover ten hoogste bedroefd, weende dag en nacht, en schaamde zich voor 
iedereen, omdat zij zonder man zwanger geworden was. Dat griefde haar 
„zeer, „ach !” riep zij klagende en jammerende uit, „ach, groote Goden! wat 
„heb ik toch gedaan, dat gij mij in uw toorn in een aap veranderd hebt, 
„ten gevolge van het kostelijke potje, en dat het mij nog ntet vergund is van 
„die apegedaante bevrijd te worden? Wat zit ik hier aan den oever van dit 
„meer al vele jaren, als een kikvorsch mmeengedoken, smeekende om vergiffe- 
„nis en verlossing uit mijn ellende! En nu moet et nog bijkomen, dat ik 
‚ „zonder man zwanger geworden ben! Wat heb ik dan toch gedaan, dat ik Uw 
„toorn draag, en dat ik zoo gemarteld word? Ik wil hever dadelijk van deze 
„aarde verdwijnen, dan nog langer zulk een ellendig leven te leiden, zoo ge- 
„heel verschillend van dat van mijn pvatuurgenooten. Hoort het, gij wolken, 
„hichtglansen, regenboog, vuurbollen, weerlicht en bliksem! zon, maan, en sterren! 
„bergen en zeeën! de gansche natuur roep ik tot getuige van mijn marte- 
„lingen en van mijn mateloos diepe ellende! Ziet, hoe ik duizend dooden 
„sterf, en zonder aanleiding gegeven te hebben diep rampzalig ben! Maakt 
„maar dadelijk een eind aan mijn leven, en verteert mij tot stof, daar ik toch 
î 30 
