(LXXII) 
13. 
14. 
15. 
16. 
17 
— 238 — 
onder water zet. De Boetä’s in de lucht waren als een mist, die ’t lucht- 
ruim vervulde. Met snellen vaart gingen zij over het grondgebied van ande- 
re Vorsten. Alle plaatsen, die zij doortrokken, kwamen in rep en roer. Vele 
Vorsten vlugtten naar de bergen, hun hoofdsteden werden tot puin vernield, 
en hun schatten geroofd. Andere Vorsten onderwierpen zich gewillig, gingen 
DÁsÁMmorkÂ op den weg te gemoet, en boden hem ververschingen aan. An- 
dere magtige Vorsten besloten tegen hem gewapend op te rukken, trokken 
buiten de stad, om hem met hun troepen den doortogt te beletten, maar wer- 
den door de Boetâ's vertreden, evenals een kleine stroom, waarop een stort- 
vloed aanvalt: het leek er niets naar, dat zij door dat verzet hun doel be- 
reikten. 
Op zekeren dag hield DâsÂmoeKÂ rust, en vertoefde in een woud, waar 
hij op een eiland, NopsÂ-Manik of Artja-Marik genaamd, een verblijf liet op- 
rigten, en voor zijn troepen tijdelijke woningen optrekken. De bosschen op 
dat eiland waren nog ongeschonden, men vond, er vele boomen, die vruchten 
droegen; het terrein, waar DÂsÁmorkÂ zich ophield, was ruim en vlak, een 
groote rivier stroomde rondom het bergachtige eiland. 
Koning DÂsÁmorkÂ verlustigde zich met het bestijgen der heuvels, zittende 
in zijn met diamanten versierde draagzetel, en vergezeld van alle hooge be- 
ambten. De heuvels op Norsa Manik waren van grooten omvang, er was veel 
wild in de bosschen, men vond er alle mogelijke vruchten en bloemen, en 
boven op den top had men een meer, waaruit het water naar beneden stortte 
Al de Boetâ’s waren verheugd en vonden het verblijf op dat eiland aange- 
naam, zij waren steeds bezig om het wild in het bosch en de visschen in de. 
rivier met netten te vangen. Doch verlaten wij nu vooreerst den Boetà-vorst 
die met al zijn legerbenden (op NorsÂ MANiK) zijn verblijf gevestigd heeft. 
HOOFDSTUK XX LV LL. 
ke) ie} le} 5 Pa 5 z 
Ardjeenassasra doel een pleizierlegt, en dant een rivier af. 
Ie 
Ongeveer in denzelfden tijd, dat DÁsÂmorkÁ den bovenvermelden togt deed, 
gaf de groote Koning van Maïspati last aan Patih SonwÂnpÂ, om aan 
alle onderhoorige Vorsten, Hofgrooten en aanzienlijke beambten bekend te 
maken, dat zij zich reiswaardig moesten maken, daar de Koning een reis wilde 
19. doen. Luid rumoer ontstond er nu onder de inwoners der hofstad; zij voor- 
zagen zich van oorlogstuig, om den Koning te begeleiden op den togt naar 
Bl 
