CLXXID 
20. 
LXXII. 1. 
— 239 — 
naar bosschen, bergen en het zeestrand, dien hij ondernam om zijn Gemalin 
genoegen te doen, en om zelf zich te verlustigen. De Vorsten en Hofgrooten, 
de hoogere en lagere beambten liepen door elkander, en met een rumoer als 
van den verwijderden donder schaarden de aanvoerders hun troepen in orde. 
Voor de Vorsten van de duizend onderworpene landen, de Hofgrooten en 
hooge beambten stonden middelen van vervoer gereed; de groote wagens, 
de soorten van draagstoelen en de gewapende manschappen waren niet te 
tellen, want de duizend Vorsten, die daar met hun troepen waren, namen hun 
vrouwen mede. Al de Koningen hadden hun Gemalinnen bij zich. 
Toen de gansche legermagt onder de wapens stond, geleek zij op een berg 
van vuur, en de kleeding der Vorsten was zoo veelkleurig als een woud van 
bloemen. 
De Koning van Magädä, zwager van den Koning (van Maiïspati), voerde 
‚de voorhoede aan, hij had honderd Vorsten onder zijn bevelen, reed op een 
gouden wagen, had prachtige staatsieteekens achter zich, en werd omstuwd 
door een menigte Krijgsoversten. 
Op de troepen van Magädàâ volgde de Vorst van Srawânggä. Ook deze 
‚had honderd Vorsten achter zich, reed op een olifant en zat daarop in een 
soort van draagzetel. Zijn sierlijk uitgedoschte leger deed den grond dreunen. 
Op hem volgde onmiddelijk de Vorst van Srawanti met honderd Vor- 
sten achter zich, hij reed op een schipvormige wit geverfde wagen. Zijn troe- 
pen waren ook fraai uitgedoscht. 
Daarop volgde de Koning van Kalinggäpati met honderd Vorsten, zijn 
fraai gekleede troepen maakten luid rumoer. Hij reed op een gevlekte oli 
fant, en zat daarop in een draagzetel van glinsterend goud, 
Achter hem sloot de Koning WisÂBÂpsrÂ zich aan, hij had honderd Vor- 
sten onder zich, en reed op een bruingeverfde wagen. 
Deze legerbenden liepen met grooten haast, overal zag men fraaije costumes 
schitteren, er waren allerlei middelen van rumoer: wagens, paarden en olifan- 
ten. De Vorsten, die van een of ander voertuig gebruik maakten, mogten zich 
niet onder de troepen mengen, allen liepen naar behoorlijke rangorde, en elk 
had zijn eigen veldteekens. De Vorsten, die ‘t bevel voerden, hadden allen 
‚de insigniën van hun rang, met een vaandel en een gouden pajoeng, bij zich 
(@, 
en een groote knods aan weêrszijden; voorts (droeg men) voor hen uit: een sa- 
mogà, badâmä, déndâ, nanggâlâ, moesâläâ, piling, tjäkrä, tjan- 
drâsàâ, benevens een trisoelá, limpoeng en lòri. 
