(LXXII) 
21. 
22. 
24. 
25. 
27. 
— 241 — 
honderd Vorsten. Om hun fraaie kleeding geleken zij een bloemetuin. 
Achter hem hiep de Vorst SonrsÂkùror aan ’t hoofd van honderd Vorsten, wier 
sierlijke kleeding de kleur had van jong gebladerte, 
Hierop volgde Vorst NeÂrÂranÂsÂ aan het hoofd van honderd Vorsten; de 
fraaije kleeding van zijn troepen deed hen gelijken op verstrooide (oranje- 
kleurige) plásâ-bloemen. 
Achter hem ging Koning GopÂparmÂ van Widarbä, aan ’t hoofd van 
honderd Vorsten; zijn fraai gekleede troepen maakten luid rumoer. 
Eindelijk sloot Vorst SopÂ aan t hoofd van honderd Vorsten den trein 
met onderscheidene soorten van gewapende manschappen. Alles te zamen 
waren er dus vijfhonderd Vorsten. Toen (de geheele optogt) buiten de stad 
gekomen was, scheen het, dat een zee zich over ’t land uitstortte en de wou- 
den onder water zette. Het leger van Maïspati geleek om zijn talrijkheid 
op een berg van boomwol, waarop een hevige windvlaag aanvalt, en die zich 
naar alle zijden verstrooit; zóó verspreidde het zich rondom en naar alle 
kanten, en vervulde wouden en bergen. 
De donder (scheen) te rommelen en te bulderen, 266 vreeselijk was het ru- 
moer, dat zij maakten. De bosschen, waardoor het leger trok, werden kale vlakten. 
Inderdaad was de Koning van Maïspati de Koning der wereld, duizend 
‚ Vorsten bragten hem hulde. Zijn wondermagt strekte velen tot zegen, daar- 
XXIV. 1. 
door kwam de gansche wereld onder zijn hoede. Hij strekte der wereld tot 
vader en moeder, en voor de Koningen was hij een voorwerp van vereering. 
Zij, die hem geen vreugde verschaften, waren schaarsch te vinden. 
De zonnehitte werd getemperd door de wolken, die zich boven Koning AR- 
DJORNÁ-SÄsRÁ uitstrekten als een scherm voor de zon, en door de stofwolken, 
die de zon verduisterden. 
Toen de hooge Panditä's, die op de bergen woonden, hoorden, dat de 
. Koning van Maïspati een pleiziertogt naar hun woudstreken deed, kwamen 
zij van de bergen den Koning te gemoet, om hem de vruchten van hun boete 
aan te bieden; want zoolang zij in ’t gebergte woonden, hadden zij in hun 
boete voor niemand anders gebeden als voor den Koning vau Maïspati, 
ARDJOENÁ-sÂsRÂ-BAOR, den uitstekendsten Koning der wereld, om wien de wereld 
als om een spil draaide, op wien zij steunde, en die al wat er op aarde was 
„onder zijn hoede had. Als hij in de kluis van een aanzienlijken Panditâ 
bleef overnachten, hadden al zijn vrouwen en zijn geheele leger veel genoegen: 
in Één oogenblik ontstond er een stad door de menigte van menschen. De 
31 
