(LXXIV) 
4, 
— 242 — 
Vorsten lieten omheiningen van bamboe maken, of netten uitzetten om het 
wild in de bosschen en de visschen in de rivieren te vangen, tot groot ver- 
maak van de vrouwen. Anderen gingen visschen vangen met kleine of groo- 
te netten, met hengels, strikken of blaasroeren, en zoo vermaakten allen 
zich. Des nachts zat de Koning met de heilige mannen te redeneren of te 
bidden tot bevordering van hun eeuwig heil, of zij beraadslaagden over de 
beste wijze voor Vorsten om de wereld te beschermen, en over de beste wijze 
om dit aardsche leven te eindigen, en gelukkig te worden in de eeuwigheid. 
Dèwi TyrrAwaer hoorde gaarne naar de gesprekken van haar man met de 
Panditâ's en hoorde veel goede denkbeelden over de beste wijze, waarop 
Vorsten zich moesten gedragen, en hoe men den dood moest te gemoet gaan, 
over verschillende trappen van deugd, terwijl zij in bijzonderheden spraken 
over de onderscheidene daden, die (door de Vorsten) verrigt waren in verschil- 
lende rijken, tot bevordering van het ware geluk van de onderhoorige landen, 
en daardoor als ’t ware de grondslag legden van roem en luister, 
Dèwi TarrÂwarr ging over dag veel uit wandelen, om met de achthonderd 
andere vrouwen in den tuin van het kluizenaarsverblijf bloemen te plukken. 
Onder ’t bloemen plukken was het een zacht geruisch als van een regen, die 
op ’tzand valt. Koning ARDJoENÁ-sÂsrÁ zag met genoegen, hoe zijn achthon- 
derd vrouwen zich bezig hielden. 
Daarop ging de Koning wederom op een andere plaats vertoeven, en bee 
‚koorden hem de wondstreken. Onderweg- was hij milddadig, en deed al- 
les om den geringen man het leven aangenaam te maken, en door zijn hel- 
deren blik het geluk der wereld te bevorderen. Alle Panditâ’s waren als % 
ware zijn trouwe gezellen, die hem overal volgden, zoo lang de Koning in de 
bosschen vertoefde, en niets liever deden dan dag en nacht in zijn tegenwoor- 
digheid te zijn. Allen hielden van hem, waren ten hoogste ingenomen met 
hem, en opgetogen over den ernst van zijn voorbede, zij gaven hem alles 
wat zij maar hadden, en putten al wat er in het woud te verkrijgen was 
voor hem uit. Zelfs de Tjantrik’s, of Panditâ’s van den laagsten rang, 
boden hem vrijmoedig ververschingen aan. 
In dezen tijd werden vele stedelingen begeerig om Tjantrik te worden, 
zij wilden dit zoo gaarne, om de hooge ingenomenheid, die de Koning (aan 
‚„Tjantrik’s) bewees. Duizenden, tienduizenden van Mâhärösïs, Wikoe’s, 
Pandit®'s, Sewâ’'s en Sogâtâ's, Mangajoe's en Tjantrik’s, allen die 
in steden of op bergen woonden, waren getroffen en ingenomen met den Ko- 
