(LXXIV) 
10. 
Jt 
12. 
18. 
14. 
16: 
— 248 — 
ning, wiens lust het was, de droefheid in blijdschap te doen verkeeren, de 
smarten te stillen en aller wenschen te vervullen. 
Het zóu ons te ver leiden, als wij alles verhaalden, wat er bij zijn ver- 
blijf in de kluizenaarswoningen voorviel, Steeds trachtte hij al de deelen der 
wereld voorspoedig en gelukkig te maken, en steeds was hij daarover met 
de Panditâ's in gesprek. Alle hooge beambten vingen die lessen dagelijks 
gretig op. Ook de Patih SopwÁNpÂ ontving daardoor onderrigt in de beste 
wijze, om een rijk te besturen, in den hoogsten roem van een regerend Vorst 
en in het toppunt van deugd. Bovendien hadden (die gesprekken) heilrijke 
gevolgen voor de vrouwen van den Vorst en zijn andere onderdanen. Zij ge- 
noten volop genoegens, en verkregen wat zij maar wenschten. 
Twee maanden lang had Koning ARrpJorNÄ-sÂsrÂ in de bosschen en op de 
bergen vertoefd. Hij trok nu met zijn gevolg langs het zeestrand, en kwam 
aan de monding van een rivier, die een halve dag gaans breed en zeer diep 
was. Hier hield hij met zijn gevolg stand. Koning ArpsornÂ-sâsrÂ, de over- 
winnaar der wereld, gaf last aan al de Vorsten, om daar een versterkte leger- 
plaats op te slaan in de bosschen van het zeestrand. Hij wilde, dat de rivier 
in zijn gansche breedte afgedamd werd, opdat er een binnenzee, als bron van 
de groote zee, zoude ontstaan. Maar de rivier af te dammen, zoo als de 
Koning dat wilde, was bezwarend voor de geringe onderdanen, en terwijl zij 
midden in het werk waren, wilde de Koning zijn onderdanen miet meer last 
veroorzaken. De Koning van Maïspati liet toen den Patih en de Vor- 
sten bij zich komen, en zeide tot hen: „SorwÂNpÂ! ik wil hier in deze ri- 
„viermonding gaan slapen. Past goed op, en weert alle gevaren af! doet dit, 
„SorwÂNDÂ en alle mij onderhoorige Vorsten!” 
Nadat SoewÂnpÂ dit met een sömbakh (voor zich en de Vorsten) beloofd 
had te doen, nam de Koning een reusachtige gestalte aan, 't was of hij tot 
‚hoog in de lucht reikte, hij was zoo groot van omvang als honderd bergen, 
en zóó liet hij zich op de plaats, waar de rivier in de zee stroomde, vallen, 
zoodat het water van de riviermonding en de zee zich scheidde. De ruimte 
tusschen zijn dijën was bestemd voor de bewoners van zijn paleis, nl. de vrou- 
wen en vrouwelijke bedienden; buiten zijn dwarsliggende dijën was de ver- 
blijfplaa's van de Vorsten en van Patih SorwÂNmá. De visschen werden door 
het opdroogen van t water in hun vaart gestuit, en de vrouwen van den Ko- 
ning gingen voor haar pieizier visschen vangen met haar bedienden onder 
een zacht gejoel en gejubel. Zoo vermaakten zich de vrouwen en vrouwe- 
