— U — 
LXXVL 1. „werd hij inwendig vertoornd, en zeide met een droevig gelaat: wel, Oom 
10 
„en Patih! Het staat U mooi om mijn vijanden zoo hoog te verheffen ! 
„Dat gaat alle perk en paal te buiten, Het is, of U een kiein kind wil bang 
„maken. Zou die ArpsornÂ-sÂsrÂ-BAOmr iets tegen mij durven ondernemen? 
„Hij is immers maar een mensch, en bezit dus niet veel bovennatuurlijke 
„gaven! Zou hij mij, een Boetâ en krijgsheld, ten onder brengen? Waar 
„zijn de Vorsten op deze aarde, in de onderwereld, of in den hemel, die iets 
„tegen mij durven ondernemen? allen liggen aan mijn voeten; als ik met hen 
„mijn krachten meet, ben ik overwinnaar. Het is een onwaarheid, dat er 
„onder al de Vorsten, die onder het luchtruim en op den aardbodem wonen, 
„nog een Vorst zou zijn, die zoude opwegen tegen DÁsÂmorxKÂ, den onver- 
„ „schrokken held van Alöénkâä, die de sterkste is in de wereld, en het heelal 
„gebiedt. Onder alle soorten van Boetâs is er geen een, die in staat is 
„de uitwerkselen van mijn vermogens en dapperheid te aanschouwen! Alle 
„Vorsten zijn (tegenover mij) krachteloos en door mij overwonnen. Die Ar- 
„DJOENÁ-sÁsRÂ-BAOE! dan zijn de Goden immers nog magtiger! mijn broeder 
„DANARrÁpsÂ de (vroegere) Koning van Lokáâpâlâ, was dan ten minste nog 
„magtiger dan hij, die had een rang als van een Godheid, en ‘t was zeker, 
„dat hij een broeder van een Godheid was, en toch heb ik hem in het ge- 
„vecht overwonnen, en draaide hij op mijn hand in de rondte. Al werden 
„ook alle Vorsten onder het uitspansel mijn vijanden, *t zou er nog zeer ver 
„af zijn, dat ze mij in den oorlog zouden kunnen wed@rstaan. ARDJOENA- 
„SÂsRÁ is maar een Koning van menschen, en die beschouw ik als een baga- 
„tel, dan zijn de Vorsten van Boetä's sterker. Al kwamen er ook nog hon- 
‚ „derdduizend Vorsten als ArpsornÂ-sÁsrÂ bij, dat zou mij geen moeite kos- 
„ten. En al kwamen daarbij nog de Goden! roep al de hemelbewoners maar 
„te zamen, laat hen allen tegelijk op mij aanvallen, en, mij in tin verwoeden 
„aanval te gemoet gaan!” 
Patih PranastTÂ boog zich diep en zeide: „ach, mijn Heer en Koning! 
„het is volstrekt geen zonde voor een Koning om strijdlustig te zijn, maar 
„er zijn bepaalde tijden, waarop het betamelijk is dien strijdlust te toonen, 
„en ook tijden, waarop dit onbetamelijk is. En zeker moet men altijd den 
„geschikten tijd, waarop het t best is iets te doen, in acht nemen. Er is 
„een strijdlust, die edel, en een strijdlust, die onedel is; aan strijdlust, die 
„onedel is, mag men geen gevolg geven, alleen aan dien strijdlust, die edel 
„is, mag men gevolg geven. Zóó bij voorbeeld, als U uit bevreesdheid niet 
