
— 249 — 
(LXXII) „niet tot dat der menschen. Een Koning moet zoo iemand niet in zijn dienst 
21. 
22. 
„houden, en zijn nakomelingen mogen niet in de nabijheid van den Koning ko- 
„men: hij is een heel laag, slecht mensch, hij mag met de lieden in de hof- 
„stad geen omgang hebben. Hij is half aap, half mensch, die den vijand op 
„het slagveld laat staau en zich dan levend overgeeft, terwijl zijn Koning op 
„zijn hoede is. Want als deze dit niet is, is het natuurlijk, dat (ieder) de partij 
„van zijn Vorst verlaat; een Vorst, die niet voorzigtig genoeg is, veroorzaakt 
„niets dan ongeluk.” 
Toen DÂsÂmorkÂ deze toespraak van Patih PranasrÂ hoorde, was het, 
alsof hij een slag im ’t aangezigt kreeg „wel Oom!’ riep hij, „dat is zeer 
„zonderling: ge geeft hoog op van de krachten van mijn vijand, en van de 
23. 
24. 
25. 
26. 
27. 
EONIL 1. 
„mijne praat ge niet. Is het, omdat hij het water van een rivier, die een halve 
„dag gaans breed is, gestuit heeft, zoodat het hooger stijgt naar de bergstre- 
„ken? maar dat is immers het werk van een kind. ’t Is waar: hij heeft legers 
„en Vorsten onder zijn bevelen, maar dat zijn wel onnoozele Vorsten, die bij 
„een van hun standgenooten in dienst gaan; het zijn Vorsten zonder eenige 
„bekwaamheid, zij zijn steeds de meest verachten bij de menschen, *t zijn 
„Vorsten van de laagste soort. ’t Zijn geen Vorsten, waar pit in zit. Het 
„zou echter beter zijn, dat zij mij, den Koning die over de geheele wereld 
„gebiedt, hun onderdanige hulde bewezen.” 
„Ach, mijn Koning!” hervatte PranastÂ, „verzet U toch niet (tegen mijn 
„raad)! Wat zijn Vorstelijke waardigheid aangaat, daar is niet mede te spelen, 
„want die Koning is een steun der wereld, al gelieft U ook met hem den 
„draak te steken. Ook Boetâ-Vorsten maker immers nog steeds onderscheid, 
„en weten te kiezen tusschen goede en slechte handelingen; zij plegen toch 
„niet altijd maar alleen slechte daden. Uw Vader en Grootvader waren vroeger 
„Boetä-Koningen en dachten steeds aan ’t onderscheid tusschen kwaad en 
„goed. Zij haalden allerlei zaken maar niet door elkander. Heel anders, als 
„U, die U maar alleen op slechte handelingen toelegt, die ’t kwade met het 
„goede verwart, en voor wien geen goed bestaat. Als U tegen de Goden 
„mogt zondigen, zoo zouden alle menschen der wereld daarvan de gevolgen 
„ondervinden.” 
Toen DÁsÂmorngkÂ dit hoorde, werd hij zoo uiterst verwoed, dat hij zich in 
zijn reuzen-gedaante vertoonde. Hij stond daar als een berg, met zijn honderd 
hoofden en twee honderd handen, waarin hij gâdâ’s, koentâ’s, tjan- 
drâsä’s en limpoeng’s gevat hield, en riep: „wel nu, Patih PramasrÂ! 
32 
