(LXXVID 
1. 
12. 
18. 
14, 
15. 
16. 
1. 
18. 
XXVII. 
de OB een 
„ARDJOENÁ-sÂsRÂ?P Ik weet niet, wat die Patih al gepraat heeft, hij is bang 
„om te vechten, en bovendien (mijn tegenpartij) is het, die door Oom Patih 
„verheerlijkt en geprezen wordt. Hij wil mij maar voor Batârâ Wrsnor 
„bang maken, alsof ik niet wist, hoe ver het met Batârâ WrsNor gaat. 
„De reden, waarom vroeger mijn broeder, de Koning van Lokâpäâlä, mij 
„(durfde) te beleedigen, was ook, omdat hij in hooge gunst was bij de Goden, 
„en omdat Batârâ Wisnor behagen in hem vond, zoodat hij door Batârâ 
‚„Wisnoe als zijn wezenlijke broeder beschouwd werd, En toch heeft niemand 
„hem geholpen! ik heb Lokäpâlâ verwoest, ook Wrsnor heeft hem geen de 
„minste hulp bewezen, wel een bewijs, dat hij bang voor mij is. Als hij durfde 
„zoude ik hem in den oorlog van Lokâpâlâ wel eerder als hulp van mijn 
„iu nood verkeerenden vijand aangetroffen hebben! Het is zeker, Batärâ 
„WisNor vreest mij, en alle Goden in den hemel beven uit vrees voor mij. 
„Het zou mij niet moeyelijk vallen den hemel te verwoesten, dien naar de aarde 
„te verplaatsen en de aarde naar boven te verplaatsen, Wie is er, die mij 
„dat verhindert te doen? Want al wat ik doe en onderneem, gelukt. Wie is 
„er dus, die het zou voorkomen, dat ik de wereld onderste boven keer. Die 
„ARDJOENÁ-sÂsRÁ is in allen gevalle een onnoozel mensch, die meent, dat hij 
„heel vermogend is en zich met mijn magt kan metev, omdat de Vorsten 
„hem hulde bewijzen. Daarom geeft mij geen kennis van de afdamming van het 
„water, en durft hij in zijn hoogmoed den draak te steken met mijn verheven 
‚„persoon.” 
Nadat Koning DÂsAmorkÁ deze woorden van minachting over de incarna- 
tie van Batârâà WrsNor gesproken had, nam zijn drift al meer en meer toe, 
en het vuur steeg als rook uit zijn lichaam op. Spoedig rukten al de aan- 
zienlijke Bevelhebbers op: KAMmPÂnÁ, WirorpaKsÂ, DormrEKsÂ, BÄpJrÂMoes- 
TI, MinrraeNÂ, GATODÁRÂ, PrAGÂNGsÂ, PrADJÂNGGÂ en DJAMBOEMANGLI verhie- 
ven zich onder luid gesuis en gesnor in het luchtruim, en namen hun weg 
door de lucht. DÂsÂmorrÂ het zijn reuzengestalte varen, en besteeg zijn draag- 
zetel, omstuwd van Boetâ-aanvoerders. De Patih PrauasrTÂ kwam tegen 
zijn zin en langzaam met zijn troepen achteraan drentelen. Hij had driemaal 
honderdduizend Boetâ’s onder zijn bevelen, deze waren bedroefd en gingen 
met grooten tegenzin naar ’t oorlogstooneel, maar de Patih PranasrÂ dwong 
hen, om den Vorst te beschermen. De groote Boetä-koning rukte met al 
zijn troepen van Noesâ-manik op, en de Boetâ's vervulden de lucht. 

