CLXXVID 
5. 
10. 
JO, 
12 
18. 
14, 
15. 
— 008 — 
„zal ik medenemen ten strijde; van de Krijgsoversten blijven er twee afdeelingen 
„achter, om de wacht te houden, en één afdeeling neem ik mede. Alle Vorsten 
„moeten echter hun troepen verlaten, en ’t bevel overgeven aan hun zoons. Ik sta 
„hun zoons toe de teekens en al de vorstelijke insigniën bij zich te voeren, 
„want zoolang deze aangelegenheid duurt, moet gij, bejaarde Vorsten! achter 
„blijven. Voert het bevel (hier), zooals ik het zoude doen! past op, dat de Ko- 
„uing miet van schrik wakker wordt! lsat hem rustig blijven slapen (in de 
„zee) tot genoegen van de vrouwenstoet. De reden, waarom ik uw legers reeds 
„van verre den naderenden vijand te gemoet voer, Is deze: opdat onze Heer en 
„Koning niet schrikke in zijn slzap. Het ongeluk en geluk van den strijd 
„hangt (verder) van den wil der groote Goden af.” 
Nadat SorwÂNpÁ op die wijze hup, die den Koning moesten beschermen, 
bevelen gegeven had, het hij spoedig de krijgsmuziek klinken, en daarna ruk- 
ten allen op, die onder de wapens stonden. Koning TyrrrÂcÂpÂ liep voor de troe- 
pen vooruit, als aanvoerder van de voorhoede; hij was de dappere, met bui- 
tengemeene vermogens voorziene Koning van Magâdà, begaafd met de aller- 
voortreffelijkste hoedanigheden. Zijn gelederen zagen er vuurrood uit, en zijn 
vaandels waren van verschillende soorten. De Koning van Magâdà reed 
op een prachtig versierden wagen, en zwaaide een vlammende tjäkrâá in de 
hoogte, alsof hij den vijandelijken Boetâ-koning daarmede wilde verzengen. 
De Patih had hem zijn plaats aan ’t hoofd der voorhoede aangewezen. 
Op hem volgden de troepen van den Vorst van Kalinggâpati, schoon 
was het gezigt op de aanhoudend te voorschijn komende vlaggetjes, schoon 
ook de olifant, waarop de Vorst van Kalinggâpati reed; deze zwaaide een 
knods in de hoogte, alsof hij Batârâ ÚNprÂ was, hij was een krachtvol, 
breed, groot man, inderdaad sterk en van nitnemende hoedanigheden. Hij 
scheen de naderende vijandelijke Boetâ’s te zullen” vermorselen. 
Daarop volgde de Vorst van Srawanti, rijdende in een geheel gesloten 
wagen, en zwaaide op een vreeselijke wijze een koentâ in de hoogte, zijn 
troepen leverden een fraai gezigt op. 
Nu sloten zich de troepen van Vorst TzÄÂNprÄkbrow aan, zijn vlaggetjes 
geleken op den bliksem, daar de wind er steeds op waaide. De Koning reed 
op een wagen, en mikte met een samogà. 
Koning GopÂpArMÂ van Widarbäà volgde op hem, met zijn schoone on- 
der gedreun voortstappende troepen, hij zwaaide een vreeselijkc moesâlä, 
alsof hij een berg in stukken kloofde; zijn gewapende troepen maakten een 
