(LXXVIID) 
16. 
17. 
18. 
JEL 
— 254 — 
geraas, alsof het donderde in het gebergte; de troepen van Koning GopÂpAr- 
MÁ vertoonden zich in de lucht, alsof ze een millioen vijanden wilden ver- 
branden. 
Hierop volgde Vorst NaÂrÂranÂsÂ met zijn troepen, hij zat in een ge- 
sloten wagen, met een uitmuntende boog aan zijn linker- en de pijlen aan 
zijn regterzijde; regenboogglansen omstraalden hem, zijn troepen waren legio. 
Het zou ons echter te ver voeren, als wij van alle legerbenden en van al 
de Vorsten afzonderlijk zouden spreken; de troepen waren honderdduizenden 
duizenden en millioenen in getal, ’t was of zich een zee verplaatste, die alles 
overstroomde en met zijn golven vulde. Zij verspreidden en verstrooiden zich 
wijd en zijd, en schenen vuurrood in ’t schijnsel der zon. De helft van het 
leger ging vooraan, en de helft ging achteraan. Im ’t midden van de optogt 
bevond zich de Patih SorewÂnvÂ, omstuwd van Krijgsoversten. Hij droeg 
een koninklijke staatsiehoed en vorstelijke kleedij met een (koninklijk) buis, 
want zijn Heer van Maïspati had hem daartoe vergunning gegeven, als hij 
bij de openbare zittingen zijn Vorst vertegenwoordigde, en in den oorlog diende 
. hij steeds voor zijn plaatsvervanger. De honderdmaal honderdduizend man- 
20, 
21. 
LXX. 1. 
schappen van hem gingen daar heen als een stortvloed van ’t gebergte, dreunende 
en donderende, als of de bergen in opstand kwamen. De Patih SorwÂNpÂ reed 
in een prachtigen wagen. Men kwam eindelijk op een plaats, die geschikt 
was om er veel menschen te verzamelen, tusschen woeste bosschen en verder 
tusschen het gebergte en de zee; in ’t midden was het terrein zeer breed, op 
het oog vertoonde het zich meer dan een halve dag gaans breed, een groot 
kreupelbosch zag men buiten die vlakte. 
Patih SonwÂNDÂ zag dat terrein met genoegen, en gelastte al de Vorsten, 
om daar hun legerteeten in orde te scharen. Terwijl de gam&ëlan het lie- 
felijke monggang liet hooren, gingen al de Vorsten zelve mede slaan op de 
fraaije gamt&lan’s, de verschillende hooge en lage klanken smolten goed za- 
men, Toen de legerplaats ingerigt was, was zij ettelijke gezigten ver uit- 
gestrekt, als een berg, of als een digte nevel, die zich hoog in de lucht ver- 
heft. De Patih SoewÁnpÁ had zijn teut in ’t midden, en werd omringd 
door de tenten der Vorsten, en daar buiten waren de tenten der Krijgsover- 
sten, in lange, zich ver uitstrekkende rijën, De troepen maakten een getier 
en geraas, alsof de donder zich overal deed hooren. 
Keeren wij terug tot DÂsÂmorkKÁ, die zijn weg door de lucht neemt. Toen 
DasÂMmorkKÂ met zijn legermagt boven de legerplaats (van SorwÂNpÂ) gekomen 
