(XXI 
— 259 — 
stormden ten aanval vooruit als een zee. Bij den gezamentlijken aanval der 
Boet&’s hielden de menschen onverschrokken stand, en toen worstelden zij en 
‚ werden handgemeen (met de Boetâ’s). De paarden, wagens en olifanten deden 
de aarde dreunen. De bevelhebbers gingen voor, naderden met hun man- 
schappen en stootten op de Boet&’s, zij wierpen hen met spiesen; de Bo e- 
„tâ's weken regts en links uit, maar velen sneuvelden. Zóó viel de slagorde 
van den Vogelenvorst (of arend) aan, ook die van de bergen en de zee (de 
slagorde der Boetâ's) viel in tallooze massa's aan en bragt de dapperen van 
Maïspat1 in ’t naauw; maar hoe velen ook op hen aanvielen, zij bleven on- 
A, verschrokken, stortten zich allen vooruit en werden handgemeen. Al de veld- 
10. 
11. 
teekens, vaandels en vlaggetjes staken zij in den grond, of bonden zij aan de 
boomen vast; de helden wilden niet van hun vaandels wijken, maar besloten 
‚hever om te komen in den strijd. Het was of het rommelde en donderde en 
daverde mm ’t gebergte, zóó hevig was het rumoer van den strijd: door het tegen 
elkander stooten van de wagens, het gedreun der voortstappende olifanten, het 
gesuis en gesnor der pijlen, het gekletter der koentâ’s, het gebons der gâdä’s 
„en bindt’s, het gebeuk der gandis, die nederkwamen op de samogâ’s 
tjandrâsà’s en pilings, en het neêrploffen der olifanten, die tengevolge 
van de slangebeten ter aarde stortten. De pijlen der Vorsten waren. wonderdadig, 
‚vooral die van TuÄÁnprÄkkror. Het geschreeuw der vechtende partijën was 
oorverdoovend. De lijken hoopten zich het een op het andere, het bloed over- 
dekte alles, de lijken der Boetâ’s stapelden zich op als heuvels; vooraan, 
werden zij verbrand, maar achter kwamen er al meer en meer Boetä’s, als 
„een stortvloed in’t gebergte met luid geraas aanzetten, en gezamentlijk aanvallen, 
Terwijl zij zich onder vreeselijk geraas verspreidden, kwamen de Vorsten van 
Maiïspati aan t wankelen; vele dapperen sneuvelden, werden overwonnen 
en kwamen onder de voet, en daardoor werd hun slagorde verbroken. 
De Koningen van Magâdá, Srawánggâ en Kalinggâpati werden 
razend van woede, toen zij het leger der menschen door den stormenden aan- 
val der Boetàâ's zagen vernielen. Zij waren behoedzaam op hun wagens of 
olifanten blijven zitten, maar nu stegen die drie Vorsten van hun wagens en 
olifanten, en zóó traden zij te voet vol woede nader. Toen Patih SorwÂr- 
pÂ de drie Koningen zag, stormde hij midden op de vijanden in, en sloeg 
regts en links om zich heen. De Boetä's, die onder zijn bereik kwamen, 
vielen verspreid op den grond neder, door koentâ’s of bindis getroffen. 
Daarop spoorden de Boet ä-hoofden, als WirorPaxKsÂ, MiNTRAGNÂ, BÁDSRÂMOES- 
