— 267 — 
(LXXII) door in de war, en de Onderbevelhebbers gingen uiteen, toen de gâd&’s en 
28. 
OO 
90. 
öl. 
d2. 
ö9. 
EXXXIV. t. 
2. 
9. 
4: 
bindi’s met zulk een vaart op hen afkwamen. 
Daarop stelden zich aì de Veldheeren (van Maïspati) gelijkelijk te weer, 
Patih SorwÂnNpÂ trad DÂsÂmorKÂ in zijn aanval te gemoet. Deze nam een reus- 
achtige gedaante aan, zijn lichaam werd al grooter en grooter, en kreeg de ge- 
daante van een paleis van goud, dat vlamde als zijn eigen paleis (te Alönkâ), 
het gouden paleis overdekte hem als een sluier. Al de Vorsten van Maiïs- 
pati begonnen nu ook om strijd mede: te vechten, maar DÂsÂMorkKÂ was on- 
bevreesd, toen de helden van Maïspati hem naderden. De Vorsten en aan- 
voerders van Maïspati vielen steeds in menigte en om strijd aan, van de 
linker- en regter-zijde (kwamen) de wagens, paarden en olifanten (aansnellen) 
toen zij allen hun wapens afschoten, was het als ware het een regen van pi 
len, onder een algemeen geschreeuw regende het koentâs en trisoelâ’ 
die op de lichamen der Boetä's nedervielen, ze verdelgden en Ee 
maar DÂsÂmorKÂ niet wondden. 
SorrJÂkkroe stormde nu met zijn troepen op de lijfwacht (van DâsÁmorkÂ) 
in; door de honderdduizenden van pijlen, die hij afschoot, werd het Boet â- 
leger zwaar geteisterd, de gansche lijfwacht van tweehonderdduizend Boet â’s 
werd door SorrsÂKùron geheel en al verwoest en vernietigd. 
DÄsÂmorKÂ werd wóedend, toen hij zijn lijfwacht zag vernielen. Hij nader- 
de, legde zijn döndá aan, vervolgde daarmede SorrJÂKùron, en wilde hem 
met de dendâ treffen, maar SorrsÂkùron week achterwaarts. 
Het kon Koning DâsÂmorkÁ niet schelen, of hij door een aantal Vorsten 
bestreden werd, en of hij met koentäâs en samogà’s beschoten werd, zoo- 
dat zij als een regen op hem nedervielen, want zij verbrijzelden op zijn lichaam, 
geen enkele bragt hem een wond toe; de tjâkrä's vielen in digte menigten 
op hem, zonder ophouden spanden de Vorsten hun wondervermogens in; er 
waren onder hun wapens rotsen en vuurslangen en stormwinden, die zich als 
de donder overal verspreidden, gelijk de golven der zee. Maar het was er 
zeer ver van, dat zij DÂsÂmorkKÂ zouden wonden. Hij schudde zijn lichaam, 
en had het op de Vorsten gemunt, hij draaide snel zijn limpoeng in de 
rondte en wierp die af op de borst van SorrsÂKhrop, die daardoor doodelijk 
getroffen werd. 
Na den dood van SoerJÂKkror naderden de andere Vorsten en elan op 
DÂsÂmorKÂ aan. Zij putten al den voorraad van hun allervoortreffelijkste 
wapens uit; al hun wondervermogens kwamen op een verbazende wijze voor 
