— 268 — 
(LXXXIN) den dag, maar stootten af tegen zijn lichaam, en vlogen als stof dooreen krie- 
10. 
11 
HED, 
lende in de lucht. De wapens vielen donderend op hem neder, maar de rot- 
sen en het vuur werd vernield op zijn lichaam. Vol verwoedheid krijschte 
DÁsÂmorKÂ, terwijl hij met zijn limpoeng regts en links om zich heen 
sloeg, en vele Vorsten door de slagen van de limpoeng deed sneuvelen. 
Toen de voorste gelederen zich openden, kwam er (op nieuw) een menigte 
van achteren, of van de regter- en van de linkerzijde aanvallen. DAsÂmorkKÂ 
greep, en schopte vooruit of achteruit, verscheurde en smakte alles neer; de 
rotsen en steenen spatten uiteen, het vuur verdween, en er bleef niets van 
over dan rook, die in wolken over het slagveld golfde. BEensklaps verbrij- 
zelde de Koning van Magâdâ door een slag den wagen van. DÂsÂmorKÂ, 
zoodat deze in duizend splinters op den grond viel. 
DÂsÂMorkKÂ viel nu te voet aan, zijn woede nam al meer en meer in he- 
vigheid toe, het was of hij de aarde (wilde) verbranden, Hij bragt zijn vij- 
anden al meer in het naauw, en met een vaart, alsof hij de lucht in tweeën 
kliefde, sloeg hij naar de regter- en linkerzijde. Veldheeren, Krijgsoversten 
en Hofgrooten vielen dood neder. Hij sloeg met zijn beide handen alles ne- 
der, wat onder zijn bereik kwam. In zijn regterhand had hij een gädä en 
in zijn linker een limpoeng, waarmede hij niet twee keeren behoefde te 
slaan. Vele Vorsten vlogen, zonder dat hij er in zijn handen eenig gevoel 
van had, als stof uiteen. 
Vorst WisÂrÂpsmÂ schoot spoedig een wapen op de gâdàâ van DÁsÂmorkKÂ 
af, de gâdäâ werd getroffen en brak in zijn linkerhand in stukken. - Vorst 
SÂpÂ schoot toen op de limpoeng, en raakte deze, zoodat zij ook in stuk- 
ken brak. Daarna viel DâsÂmorkÁ met zijn handen en slagtanden aan, en 
maakte vele lijken. Al meer en meer nam zijn woede toe, in zijn razernij 
vreesde hij den dood niet; hij telde geen gevaren, maar deed in zijn opge- 
wondenheid de uiterste pogingen. 
De Koning van Magâädä, TsÁnprÂkbron, SonÂ, WisÂrÁpsrÂ en de Vorst 
van Kalinggâpatiì kwamen hem, te zamen aanvallende te gemoet, tevens 
met de Vorsten van Srawânggâ en Srawanti, toen zij allen met grooten 
vaart en snelheid op hem aanstormden. DÂsÂmorkÂ aarzelde eerst een weinig, 
toen nam hij een sprong, pakte ben aan, boog hen krom, trok en verscheurde 
velen, zoodat zij stierven. Hijgsloeg regts en links met de handen om. zich, en 
doodde, die in zijn handen kwamen. Zijn lichaam rookte, en uit de haren van 
zijn lichaam kwam vuur. Zijn lichaam was zoo hard, dat men er met deu 
