de en en 
— 269 — 
(LXXXIN) vinger niet in drukken kon, en zoo heet als gloeijend ijzer; als men het aan- 
18. greep, vervelden de handen. De Vorst van Srawanti werd krom gebogen, 
viel op zijde en sneuvelde; eveneens vond de Vorst van Srawânggâ den dood. 
Vorst SopÂ en de Koning van Magâdà, beide in de hevigste gramschap, 
kwamen hun tegemoet, doch werden afgestooten, en vielen door een slag van 
DÄsÂuorkÂ op een grooten afstand neder. Toen tartte DÁsÂmorKÂ zijn vij- 
and, en riep luidde: „hei daar! waar zijn nu die helden van Maïspati, die 
„mijn aanval zouden trotseren. Het is een onwaarheid, dat zij den dapperen, 
„buitengermeen vermogenden DâsÂmorkÂ in t gevecht zouden evenaren.” Ter- 
wijl bĳ riep, scheen het te donderen, en staakte hij den strijd (voor een 
oogenblik.) 
LXXMV. 1. De helden van Maïspati iĳjsden en liepen vervaard naar alle kanten; zij 
de 
waren bang om DásÂmorkÂ, die zooveel in den oorlog vermogt, met zijn li- 
chaam van vuur te zien. ’t Was of de dood op hem geen vat had. De Vor- 
sten vlogen met hun troepen voor hem als stof uiteen, toen zij DÄsÁmorkÂ 
in zijn woede en bovennatuurlijke kracht zagen. Hij geleek op Batârâ Ká- 
LÁ, toen deze de wereld wilde verdelgen. 
Alleen de Patih en Opperbevelhebber, die het leger van Maïspati ten 
strijde kad gevoerd, en het in slagorde geschaard had, de voortreffelijkste 
van alle Hoofdbeambten, die door de andere Vorsten gehoorzaamd werd, Par 
tih SopwÂNpÂ plaa'ste zijn wagen dwars voor DÂsÂmorkÂ, en bewoog zich 
‚niet. Door de stralen der zon beschenen flikkerde zijn fraai versierde krijgs- 
hoed, als de zon, (hij zelf) geleek op Batârâ UnprÂ. Patih SorwÂNpÂ nam 
een blad en schreef daarop met zijn nagels, toen bond hij het aan zijn tjâ- 
krâ, de tjäkrâ vloog los, en het blad van Patih SorwÂnpÂ viel voor de 
„voeten der Vorsten neder. Al de Vorsten van Maiïspati met de Krijgs- 
oversten en de lagere aanvoerders waren wanhopig op de vlugt, toen de 
brief voor hen nederviel. Het klonk hun aldus toe: „Patih SorwÂnnÂ geeft 
„deze vermaning: hoort alle Vorsten, die in den strijd de vlugt neemt! gij 
„moet weten, welk onderscheid er is tusschen slecht, onverschillig en goed. 
„Gij, Veldheeren en Vorsten! streeft naar het goede, want de Koning van 
„Maïspati is uw gebieder! hij heeft een afkeer van het onverschillige en 
„slechte. Alleen het goede moet dus door u zonder ophouden volbragt worden. 
„Maar gij, Vorsten! laat thans het onverschillige varen, en verlangt naar het 
‚ „Slechte. Gij bezondigt u daardoor ir twee opzigten: in de eerste plaats ten op- 
„zigte van Uw Heer, omdat gij onbeleefd zijt en u niet gedraagt, zoo als t be- 
