(LXXXV 
10. 
Il. 
12. 
— 210 — 
„taamt; want de Koning van Maïspati, ArDJonNÂ-sÂsRÂ-BAOE, voert het ge-. 
„zag over zijn leger en zijn Veldheeren, alsof zij van zijn eigen vleesch en 
. „bloed zijn, allen wil hij als zijn kinderen behandelen. Hij staat het niet 
„toe, dat hun eenig kwaad overkomt, maar streeft er naar, dat hun geluk te 
„beurt valt, en dat de boosheid vernietigd wordt. Uw Heer is uw bescher- 
„mer, maar ziet, nu gij iets voor hem te doen hebt, nu gedraagt gij u op 
„die wijze. Foei! is dat dankbaarheid? U zelven kunt gij uiet beschermen, 
„(aan U zelven overgelaten) zoudt gij zeker ellendig omkomen. 
„In de tweede plaats bezondigt gij u jegens de groote Goden, die u ge- 
„schapen en tot Koning verheven hebben. Ziet! gij kiest nu een schande- 
„lijken dood en neemt de vlugt op het slagveld; gij zijt beducht voor de 
„wondermagt van uw tegenstander. Maar hoe veel of hoe weinig die ook be- 
„teekenen mag, dat is allerschandelijkst voor Vorsten, want zij die in den 
‚ „oorlog vlugten, zijn zeker menschen van den laagsten rang, Dat maakt uw 
„schuld nog grooter, want Vorsten, die vlugten in den oorlog, missen in dood 
„en leven hun doel. Waartoe dient het dan, dat gij den rang van Vorsten hebt 
„en dienaren zijt van den edelmoedigen Koning van Maïspati, van hem die 
„bij voortduring gelukkig maakt, en de wereld (van rampen eu slavernij) vrij 
„maakt, den beleidvollen aanvoerder in den strijd, den eerbiedwekkenden 
„Vorst, die den regten weg kiest om bij zijn dood volkomen gelukkig te zijn. 
„Als gij zóó handelt, (is ‘t beter een anderen Vorst te dienen). Als gij een 
„edelen Koning dient, moogt gij, zoo lang gij leeft, niet te kort schieten in 
„t volbrengen van uw pligt, (en het blijkt nu, dat) geen een van u die naar 
„eisch kan verrigten. In t algemeen is het wenschelijk, dat een mensch niet 
„te kort komt in ’t doen van zijn pligt. Daarom, gaat uw dienst aanbieden 
„aan den Boetâ-Koning met zijn slechten inborst, bij hem is de dienst niet 
„moeijelijk. Gewoonlijk streeft een mensch met eer te sterven, maar dat doet 
„Ei immers midden in den strijd. Hij sterft den besten dood, die midden 
„in den strijd sterft. Als men zich daar goed gedraagt, is er niets, dat met 
„(zulk een) eervollen dood overeen komt. Zulk een dood overtreft den dood. 
„onder het gebed, en heeft hierop aarde miets wat daarop gelijkt. Als Vor- 
„sten in den oorlog vlugten, hebben zij geen roemvollen dood voor oogen, 
„want na hun dood worden zij gebragt in ’t gezelschap van spoken. Zij leg- 
„gen het aan op een eeuwige vervloeking, en niet op een roemvollen dood. 
„In het krijgsgevoel moet elk, die zich op deugd en onversaagden moed toe- 
13. „legt, zich voor den geest stellen, dat hij de allerbeste boete (om heilig te 
