CEXXXV) 
14. 
15. 
17. 
ENKA 1. 
2. 
Se 
„worden) volbrengt, die zich in den strijd geheel (aan de Goden) overgeeft, 
„en dat alleen Batâräâ Gorron de Schepper is van dood en leven, de mensch 
„is er de eigenaar niet van, hij laat dat geheel aan Batârâ Gorror over. 
„Stelt u den aanval in een veldslag voor als een gebed! Het slagveld is het 
„wierookvat, dat men bij ’t bidden gebruikt. De nadering der wapens moet 
„gij u voorstellen als de vlammen van het vuur, de wierook en de geuren 
„der welriekende houtsoorten zijn het beeld van den roem, waarmede men 
„sneeft; het geklank der krijgsmuziek is het beeld van ’t geklank der pries- 
„terschel en belletjes (die men bij ’t gebed gebruikt). Men smeekt in dat 
„gebed, dat men mag triumferen en dat de vijanden in de strikken des doods 
„verward raken. Als men de verzoeking (om den strijd te ontvlieden) geluk- 
„kig weder staat, behaalt men eeuwigen roem. Als iemand zelf in den strijd 
„niet omkomt, maar er velen (door zijn hand) sneuvelen, en hij de sno ode 
„vijanden verdelgt, bekomt hij nog grooter belooning, dan is het alsof de- 
„hoogte van de zon „en de maan hem bekend zijn, dan staat hij niet bloot 
„aan rampen. Zie daar de roem van den oorlog!” 
Toen de Vorsten deze voortreffelijke vermaning van SorwAÂNpÂ hoorden, 
keerden zij opgeruimd terug; zij waren bereid om te sterven, want de 
vermaning van den Patih vond weêrklank in hun gemoed, daarom streefden 
zij nu naar den dood: Zij kwamen in slagorde vóór Patih SorwÂnpÂ: de 
Hofgrooten en hoogere en lagere aanvoerders en de Vorsten, geen één uitge- 
zonderd, kwamen steeds aanloopen om hun Heer te volgen. Alle Vorsten wa- 
ren nu overtuigd, dat het waarheid was, wat SorwÂnDÂ hun had toegevoegd, 
zij waren bereid om te sterven, en wilden niet (weder) wijken voor den vijand. 
Alle Vorsten, en lagere en hoogere aanvoerders en Hofgrooten vereenigden 
zich tot een gezamentlijke aanval op DÂsÂmonkÂ, niemand gevoelde eenige 
vrees, daar zij de voortreffelijke vermaning van Patih SornwÂnoÂ gehoord 
hadden, en hun troepen lieten zich als door een prikkel aanvuren. De strijd- 
lust van al de Veldheeren was zelfs toegenomen. Levendig vielen de troepen 
‚van Alénkâ en die van Maïspati op elkander aan. De Krijgsoversten van 
Maïspati vielen op die der Boetâ's aan, en de gewone troepen op de ge- 
wone troepen. Zij vochten met even veel vuur, als toen het gevecht begon. 
De Vorsten van Maiïspati vielen met hun allen op DâÂsÁmorrÂ alleen aan. 
„De Vorsten wierpen koentä’s en tjäkrâ’s af, sloegen met gâd&’s en bin- 
drs, of schoten een regen van pijlen af. (Al die wapens) vielen op Dâsâ- 
MOEKÂ neder, maar verdwenen zonder hem te wonden. 
