(LXXXVD 
5. 
ge 
10. 
USE 
14. 
15. 
— U — 
Van zijn kant deed hij velen door de kracht van zijn gâdâ’s en l1m- 
poeng’s sneuvelen. De Vorsten, Hofgrooten en aanvoerders werden bij dub- 
bele rijën gedood, en velen lagen verspreid op den grond. DÂsÂmorkÂ was 
vlug in zijn bewegingen, in het toppunt van zijn woede zette zijn lichaam 
zich uit, totdat er rook en vuur uit kwam, De voorste rijën (van het leger 
van Maïspati) openden zich, maar achter hen sloten zij aaneen. Al de Vorsten 
deden om strijd hun best, maar DâsämorkÂ had er genoegen in, en doodde 
de Vorsten zonder moeite, links wierp hij ze weg, en regts smakte hij ze 
„neder. Vorst SopÂ werd krom gebogen en stierf. Den Koning van Ka- 
linggäâpati nam hij op, en wierp hem van zich, zoodat hij midden onder zijn 
troepen viel. De troepen van Maïspati, die nog levendig vochten, ijsden, 
toen zij dit zagen. Want er vielen vele hoofden van Vorsten midden onder 
de troepen; t geringste aantal van hen was zonder wonden. Al de Vorsten 
en dappere krijgers van Maispati namen de vlugt, en weken om achter- 
aan eeu schuilplaats te zoeken. 
Toen deed Patih SonwAÂnpÂ, die zich achteraan gehouden had, zijn wagen 
kraken. Terwijl al zijn Bevelhebbers van schrik uiteenstoven, was Patih 
SorwÂNDÂ de eenige, die niet wilde vlugten: hij wilde niet met die eerloo- 
zen een schandelijken dood sterven. Hij begaf zich in ’t midden, en stelde 
zich dwars voor de zijnen als hun aanvoerder. » 
DÁásÂmorKÂ tartte hem luide aldus uit: „wel, SorwÂnpÂ! wil je dan nog 
„maar volstrekt met mij vechten? ga spoedig op de vlugt, en zeg liever aan 
„je Heer ArpsorNá, dat hij met mij moet strijden. Maar als je dan toch mijn 
„aanval in het gevecht niet wederstaan, (t is mij goed, hoewel) je volstrekt 
„niet tegen mij bent opgewassen.” 
Waarop Patih SorwÂnpÂ bits antwoordde: „hoor, Boetä-Koning! gij 
„verlangt er zoo sterk naar om met mijn Heer, den Koning van Maïspati, 
„te strijden, (maar ik zeg u:) wanneer ik, SorwÄnpÂ, nog niet gestorven ben, 
„kunt gij uw wondermagt niet meten met die van mijn Heer, en hem de 
„overwinning betwisten. Het zou immers jammer zijn van zulk een beroemden 
„en schoonen Vorst, het sieraad der aarde, den beschermer der wereld, dat 
„hij zou gaan strijden met u, een Boetâ, droesem der wereld! met u, aller- 
„gruwelijkste onruststoker! mismaakt monster met uw onfatsoenlijk aantal 
„hoofden! Ik zal de zaak maar met u afmaken, en zal met u vechten op 
„wat wijze gij ook verkiest.” 
DÂsÂmorkÂ werd nu woedend, en wierp een koentâ naar hem, maar de 
