(LXXXI) 
16. 
Ii 
IS) 
18. 
20. 
_ 
21. 
22. 
28. 
24. 
25. 
— 218 — 
koentâ stootte tegen een pijl in stukken. Hij mikte met zijn limpoeng, 
maar voordat deze losgelaten was, kwam er een pijl, die de limpoeng in 
splinters deed vliegen en verdwijnen. Daarop riep Patih SorwÁÂnpÂ tarten- 
de uit: „hoor, DâsÁmorkÁ, Koning der Boetä's! smeek uw ouders maar om 
„hulp! ik zal u nu met deze tjäkrâ treffen |” 
De tjâkrä vloog af, en sneed DâÂsÄmorkÂ den hals in tweeën. Al het 
volk van Maïspati schreeuwde en bulderde, als een windvlaag, van blijd- 
schap, toen zij zagen, dat DÂsÂmorkÂ dood en zijn hals afgesneden was. Zij 
waren blijde, maar zagen niet, dat DâsÂmorkÂ zijn pântjäsonâ-spreuk aan- 
wendde. Het lijk van DâsÂmorkÂ viel ter aarde, en werd weder levend;- 
de afgesnedene spieren vereenigden zich weder. Hij stampte op den grond, 
vloog in de lucht, en tartte zijn vijand uit met een stem, als van duizend 
donders; terwijl hij in wolken zat, krijschte bĳ. Duisternis heerschte alom. 
De Vorsten waren verschrikt en hadden niet gedacht, dat DÄsÁmorkKÂ we- 
der zoude leven; het \olk van Maïspati het den moed zakken. Maar 
Patih SorewÂNpÂ liet zich door zijn vijand im de lucht niet uit het veld 
slaan, ging regt overeind staan, en spande zijn boog. Hij schitterde als de 
zon, was welgemaakt, volkomen evenredig van grootte en breedte, schoon, en 
juist geschikt om een dapper, veel vermogend held te zijn. Zijn päântjâwe- 
dä-pijl vloog op DÁsÁmorkÂ in de lucht af en deze viel uit de lucht neder 
als duizend bergen, de grond week en spleet er van. Het volk van Maïs- 
pati schreeuwde, en de Boetâs hielden zich doodstil, want zij waren 
hoogst bedroefd, omdat hun Heer in ’t gevecht met SorwÂNpÂ zoo dikwijls 
stierf, en maakten zich angstig, of hij misschien dood mogt blijven, Het volk 
van Maïspati verhief herhaalde keeren een geschreeuw, zoodzt het was, of 
het luchtruim zoude scheuren, en de aarde scheen’ door den val van DâsÂ- 
MOEKÁ te splijten. Toen het lijk op den grond viel, vereenigden zich de afge- 
broken deelen weder (en leefde hij weder). Hij nam een reusachtige gedaan- 
te aan, en vloog op met een bulderende stem, die tot alle oorden doordrong, 
zoowel tot het noorden als tot het zuiden. Het was of duizend bergen met 
gezamentlijke kracht bulderden en donderden. Nu zweeg het volk van Ma- 
ispati, maar het geheele Boetä-leger tierde en joelde van blijdschap, omdat 
de reusachtige gestalte van hun Heer toegenomen en de lucht daarvan ver- 
vuld was. 
DâsÂmorkÂ liet duizend bergen van vuur nedervallen, die allen op Patih 
SorwÂNDÁ afkwamen; het was of hij de wereld wilde verdelgen. Het vuur 
35 
