— 214 — 
(LXXXND2b.joeg de troepen van Maïspatiì voor zich uit, want daar het in de lucht 
27. 
28. 
LXXXVILL. 
alles vuur geworden was, dachten de troepen van Maïspati, dat het op 
hen zoude nedervallen, en hen zoude verwoesten. Patih SorwÂnDÂ spande 
spoedig zijn boog, en legde zijn trisoelä aan; onder woest en hevig gedon- 
der kwam er regen uit, die in de noordelijke en zuidelijke luchtstreken neder- 
hing en op het vuur aanviel, zoodat de bergen van vuur verdwenen. Zóó 
werd de wondermagt van Koning DâsÂmorKÂ door die van Patih SorwÂnpÂ 
overtroffen. De troepen van Maiïspati zagen dit met blijdschap. 
DÂsÁmorkKÂ werd woedend, stelde zich in positie, ging met grooten vaart 
en in blinde drift op zijn hoofd staan, en vervulde de lucht met zijn akelig 
geschreeuw. Hij was wrevelig, omdat zijn wondermagt voor die van SonwÂn- 
pÂ moest onderdoen, en het bij de uitwerking telkens tegen die van SorwÂNDÂ 
verloor. Hij vocht in de grootste woede, de wereld schudde er van; t was 
of er duizend onweders te gelijk kwamen opzetten, zóó hevig en woest bulder- 
de hij. De bliksemstralen schoten in verwarring dooreen, de aarde opende zich 
en trilde, ‘t was overal vol van pijlen. Onder het afschieten van wapeus nam 
de reusachtige gestalte van DÂsÁmorKÂ al meer en meer toe. Velerlei soor- 
‚ten van wapens, als: vurige bâdjrà’s, trisoelä’s, gädä’s, bindis, sam o- 
gäs, parasoe’s, limpoeng’s, koentàs, piling’s, en nanggâlä’'s suis- 
den en snorden door elkander ip de lucht, en zetten het leger van menschen 
na, zoodat zij niet wisten waar zich te bergen. 
Spoedig spande SorwÂNpÂ zijn boog, de pantjâsoelä, die wind voort- 
bragt, vloog af: windvlagen, vereenigd met stormen, verspreidden zich, en weer- 
den de wonderpijlen van DÂsÂmorkÂ af, de wapens verstrooider zich en werden 
„in de zee geworpen tot grooten spijt van DÁásÂmorKÂ. Toen schoot hij een pân- 
tjâwedà-pijl op hem af; de pijl verhief zich vlammende im de lucht, trof 
‚ DÄsÄmorKÂ en schoot hem den hals door, zoodat hij nederviel met een slag, 
alsof duizend bergen nederploften. Maar toen hij op de aarde viel, vereenig- 
den zich de gebrokene spieren weder, en stond hij weder levend op. Vol 
woede greep hij zijn scherpgepunte, vlammende samogà; brullende kwam 
hij naderbij en viel daarmede op Patih SouwÂNpÂ aan. Hij stond in eens vóór 
„zijn wagen, en legde de samogà aan, doch SorwÁnpÂ wierp bij tijds zijn 
trisoelâ op DÁsÂmorkÂ af‚ en trof hem daarmede in de borst, zoodat hij 
pederviel. Hij herleefde, maar stond niet op, en hield zich, of hij dood was. 
„Een tjandrâsàä (of zwaard) hield hij onder den arm. Patih SoewÂNpÂ 
dit ziende, hield het er voor, dat DÁsÂMmorkÂ dood gebleven was, en klom 
