(LXEXVID 
8. 
10. 
TEL: 
LOCCVEILL. 
En 
van zijn wagen, om hem in tweeën te kappen. Maar toen hij DÁsÁmorkÂ's 
hoofd bij de haren pakte, omklemde DâsÂmorkÂ hem. Hij werd de dupe 
van een list. DâsÂmorKÂ was breed en groot, en SorwÂNpÂ had maar een 
gewone gestalte. DâÂsÂuorkÂ omklerade zijn lichaam met armen en beenen, 
greep zijn tjandrâsâ en gaf hem daarmede een slag, dat het hoofd van den 
„romp gescheiden werd. Nu deden het hoofd en de romp afzonderlijk aan- 
vallen. De romp viel van de regterzijde, en het hoofd van de linkerzijde aan. 
DÁsÁmorkÂ weerde ze verbijsterd van zich, en gaf den romp met zijn hand 
een slag, waarna deze op het Boetâ-leger aanviel; dit kwam daardoor onder 
luid getier in verwarring, en ging wijd en zijd uiteen, toen de romp van SorwÂN- 
pÂ er op aanstormde. Maar het hoofd trof en sloeg hem steeds tegen zijn hoofd, 
en DâsÂmorkÂ wist niet, wat hij doen moest, daar het hoofd van SorwÂnpÂ 
steeds op zijn aangezigt aanviel; hij hield het hoofd telkens op zijde, en de 
nek en ’t hoofd deden hem zeer, door ’t heen eu weder slaan. Hij sloeg het 
wel met de hand van zich af, en dan vloog het weg, maar keerde het terug, 
en viel (op nieuw) aan. Ten laatste werd DÁsÂmorkKÂ wrevelig en schoot een 
windpijl op het hoofd en den woedenden romp af. Deze voerde ze mede en 
wierp ze ver weg. Zóó verdwenen zij voor ’t geweld van een bulderenden 
stormwind. Daarop week het leger van Maïspati, en vlugtte naar alle 
kanten. 
HOOEFPS TUK LII. 
Ardjoena=sasra strijdt mei Basamocka. 
Al de anderhoorige Vorsten van Maïspati waren nu gesneuveld. Zij ge- 
leken op een dam, die geheel verdwijnt, als de schutbalken breken. Zij, 
die nog niet gesneuveld waren, namen allen tot den laatsten man toe de 
vlugt, om het treurige lot van hun Veldheeren. De avondschemering viel in, 
en de zon ging onder; sommigen uit het leger van Maïspati, die gevallen 
waren, hielden zich dood, en waren onder de lijken gekropen, want de lijken 
van menschen en Boetä’s hadden zich opgestapeld als tot bergen. Het bloed 
geleek op een golvend meer, allerlei geluiden van op elkander stootende wa- 
pens klonken hun in de ooren; het bloed kwam in een golvende beweging, 
toen er een hevige windvlaag op aanviel. Daardoor konden zij den slaap 
niet vatten. Zij stonden dus op om te vlugten en zich onder de andere 
