— 2716 — 
(LXXXVID8.vlugtelingen te vermengen. De lieden van Maïspati weenden zonder op- 
(en) 
houden, en baden, dat het toch spoedig dag mogt worden. Men hoorde al- 
lerlei verzuchtingen: „ach innig beminde Heer, edele Koning van Maiïspati, 
„Heer! word wakker, val den vijand aan, en dood DâsÂmorkÁ! Ach Heer ! 
„„uw Patih en jongere broeder SorwÄÂNDÂÁ is gesneuveld. DâÂsÄmorkÂ heeft 
„hem omgebragt met al de Vorsten, die met hem in den dood zijn gegaan. 
„Patih SornwÂNpÂ was onverschrokken, heldhaftig, standvastig in den strijd, 
„niet bevreesd voor den dood. Hij hield het bestuur der wereld in zijn handen, 
„hij was hoogst dapper in den oorlog; hoe kon hij toch (den Koning) die zich 
„aan zijn bescherming had toevertrouwd, verlaten! Ach, die Patih SorwÄNpÂ!” 
Vele van de gemeene soldaten tiepen steeds door, en kwamen aan den oe- 
ver der zee, waar Koning ARDJOENÁ-sÄsRÁ zijn verblijf had opgeslagen. Toen 
er nu een luid getier onder de daar achter geblevene troepen ontstond, en 
dit tot den Koning doordrong, stond hij dientengevolge op van de plaats, 
‚ waar hij lag te slapen in de monding van de rivier. !lij vernam nu, dat er 
een vijand in aautogt was, en wel de Boetä-koning DâsÂmonxÂ, en dat 
10. 
SoEwÂNDÁ tegen dezen vijand opgetrokken was met alle Vorsten, Hofgrooten, 
hoogere en lagere aanvoerders, dat Patih SorwÂnpÂ twee afdeelingen mede- 
‚genomen had om te strijden, en de derde afdeeling achtergelaten had om de 
Vorstelijke verblijfplaats te beschermen met al de zoons der Vorsten, en de 
Vorstelijke irsigniën en teekens van waardigheid. 
Toen nu de gemeene soldaten, die steeds voortliepen, uit het gevecht aan- 
kwamen met den vijand op hun hielen, en dit aan den Koning berigt was 
schrikte hij. Hij gaf dadelijk een algemeene order aan de Legerhoofden en, 
. Vorsten-zonen (om ten strijde te trekken). Niet meer dan tien Vorsten moes- 
ten achterblijven, om zijn Gemalin te beschermen, benevens de Hofgrooten en 
honderd Legerhoofden, allen beambten van ’t hof te Maiïspati, en niet van 
de buiten-provinciën des rijks. De Koning trok nu van zijn verblijfplaats op 
„in dezelfde orde, als SorwÂnpÂ was opgerukt. Hij maakte zich bezorgd om 
SorwÂNDÂ, wien hij zoozeer beminde, omdat deze met een Boetâ aan ’ 
strijden was, daarom haastte hij zich hem achterna te trekken om hem te 
helpen. Op zijn snellen togt kwam hij den zoon van Vorst SopÂ en den zoon 
van DarmÁÂecorÁ tegen. Zij kwamen van het slagveld en waren als de eeni- 
ge nog levende personen gevlugt, om hun Koning tijding te brengen. Toen 
zij door al de troepen heen gekomen waren, en voor den Koning gebragt 
werden, hield de Koning op. De beide Vorsten-zonen maakten een sëm bah, 
