— 219 — 
(LXXADO ‚hij moet echter in den strijd voor mij eerst onderdoen, en-ik wil niet naar 
5. „de hoofdplaats van Maïspati terugkeeren, voordat de Boetä-Koning in 
„den strijd bezweken is. Ik streef niet naar ’ bezit van vele koningrijken en 
„goederen, ik wil niet rooven, of rijken veroveren, ik verlang niet naar ’t bezit 
„van schatten en prachtige sieraden, want ik heb van dat alles een groote hoe- 
6. „veelheid te Maïspati. Ik wil niets anders, dan al wat op de aarde is onder 
„miju bescherming nemen. Geen een mag er kwaad bedrijven, zoo lang ik regeer, 
1. „en alle Vorsten moet het voorspoedig en gelukkig gaan. Als er ergens op de 
„gansche aarde een Vorst is, die een oproerigen aard bezit, het zij een mensch 
„of een Boetä, dien zal ik verdelgen; ik zal daarmede niet ophouden, zoo- 
„lang ik ArpJornNÂ-säsrÂ heet. Niemand mag een wreeden inborst bezitten, 
B. „van alle Vorsten mag er geen een zijn, die snoodheden pleegt, en in de we. 
„reld verwoestingen aanrigt; of zij menschen of Boetä's zijn, allen, die 
„kwaad doen, zal ik verdelgen.” 
9. Hjang NarÂpÂ zweeg van verbazing, omdat de Koning van Maïspati 
zich niet liet tot bedaren brengen, en afbrengen van zijn plan om ten strijde 
te trekken, te worstelen en met DÂsÁmorKÂ een tweegevecht aan te gaan. 
10. Daarop gaf de Koning van Maïspat: aan den aanvoerder van de voor- 
hoede last, om met het geheele leger op te rukken. Terwijl NarÁpÂ nog 
achter hem bleef loopen, vroeg hij aan den zoon van SopÂ, die vroeger mede 
11. bij 't gevecht tegenwoordig was: „hoe had mijn vriend SorwÂNpDÂ de orde 
„van ’t leger ingeriet, bij den optogt en in het gevecht? Gij moet die orde 
„navolgen, en niets veranderen in al de schikkingen van SorwÂnnÂ.” 
12. De Veldheeren beloofden dit, rigtten toen de orde van % leger even zoo 
in, als zij vroeger geweest was, en volgden de orde van SorwÂNpÂ als voor- 
beeld. Daar zij met hevige smart hun Patih misten, namen zij de hande- 
lingen van SorwÁNDÂ tot voorbeeld. 
13. Toen men op het slagveld gekomen was, rangschikte de Koning al zijn 
gewapende troepen in de zelfde slagorde, als die van SorwÂNpDÂ, namelijk die 
van den adelaar. Terwijl de Legerhoofden in den bek, de vleugels, de borst 
en den staart’ gereed stonden, ging Hjang NarÂpÂ henen, en vloog op in 
de lucht met vele Goden in zijn gevolg. Hij had het doel van zijn togt, om 
15. te voorkomen, dat het tot een gevecht kwam, niet bereikt. Terwijl het gansche 
leger nu geheel en al op dezelfde wijze, als Patih SorewÂNpÂ het vroeger 
geordend had, in slagorde stond, was het, of de zee van bodem veranderd was, 
en zonder grenzen alles overstroomd had. 
14 
