— 280 — 
(LXXXIOI6. DäsAmorkÂ had al gehoord, dat de Koning ArDJorNÂ-sÂsrÂ met zijn gansche 
leger gekomen was. Zijn leger in vuurroodde kleeding schitterde als hon- 
derd maal honderdduizend bergen, die in brand staan: het geheele leger 
geleek een en al vuur te zijn. 
17. De Koning van Maïspati bevoud zich in ’t-midden van al zijn troepen, 
en stond boven op zijn wagen. Hoewel hij met welgevallen de houding van 
zijn leger aanschouwde, dacht hij nog maar steeds aan SorwÂNpÂ, wien nie- 
18. mand in den strijd overtrof. Alle Vorsten, Hofgrooten bevonden zich in 
rijën vóór den Koning. 
Daarop vertrok DÂsÁmorkÂ van Noesâ-manik, gevolgd door al zijn Bo e- 
19. tâ-benden. De bergen schenen te bulderen en te donderen, zooveel Boet 4’ 
waren er in de lucht. Toen DÁásÁmorkKÂ het leger van menschen Zag, was hij er 
over verbaasd, dat ARrpJorNÁ-sÂsrÂ zooveel troepen had, als de golven der 
20. zee. Hij wilde hem goed zien, en kwam digter bij den Koning, (deze scheen 
hem 100 klein, dat) hij zoude verdwijnen, als men tegen hem aanblies, (hoe- 
wel) hij zoo schoon was, dat Hjang AsmÁrÂ voor hem zoude moeten onder- 
doen. Hij zag met verbazing, dat zijn uiterlijk in goede evenredigheid stond 
tot dat van SorwÁNDÂ, dat zij in schoonheid en gestalte aan elkander gelijk 
waren, met dit verschil, dat de een zuiverder glans verspreidde dan de ander 
die jonger was, en dat hij daarmede de wereld vervulde. 
22. DAsÁmorkÄ gaf spoedig aan zijn troepen bevel om aan te vallen. Op het 
luid geklank van de oorlogsbekkens streek het Boetä-leger neder, en rukten 
de aanvoerders ten strijde. Het scheen of het donderde in de lucht, toen de 
kéndang’s en gongs klonken en de troepen schreeuwden. Maar de men- 
21 
schen weken daarvoor niet terug. 
KOMEDIE partijën vielen op elkander aan als twee zeeën, de Hoofden van Mais- 
pati en de Hofgrooten vielen gelijkelijk aan op een vreeselijke wijze, en dach- 
ten in de hitte van den strijd niet aan vrees. Het was of het donderde in de 
2. lucht. Al de Boetä's op de aarde en in de lucht, die op wagens, olifanten 
of paarden reden, vielen op de (orderhoorige) Vorsten en Hofgrooten (van 
8. Maïspati) aan, werden met hen handgemeen, en betwisten hun de overwin- 
ning. Terwijl zij elkander van weêrskanten bestookten, liepen de gamèölan- 
dragers achter en door elkander; de toonen van de gam élan waren in harmonie 
met het geluid van de kéndang, het gehinnik der paarden en het gekletter der 
wapens. De Hoofden van Maïspati waren heldhaftig, omdat hun Heer er zelf 
4. bij was. Het was overal propvol van afgeschotene wapens en naderende vijan- 

