xo 
KOL. 
Ì 
1 
1 
2 
4, 
5. 
==} 
2) 
Ll. 
1. 
— 282 — 
aan, die al meer en meer toe nam. Verwoed krijschende verhief hij zich in 
de lucht als een vlammende berg. Alle Vorstenzoons werden van angst bevan- 
gen, teen zij DÂsÂMorKÂ zagen, maar de Koning van Maïspati schoot hem 
spoedig een trisoelâ achterna, die hem de keel geheel doorsneed. Het 
bloed stroomde er uit, als een regen. De tien hoofden van Koning DÄsÁmorKÂ 
vielen allen op den grond, maar toen zij de grond aanraakten, hechtten zij 
zich allen weder aan den romp, en werden de romp en de hoofden weder 
geheel als vroeger. DÄsÂmorkKÂ besteeg nu zijn poespâkà, maar deze werd 
plotseling door den Koning van Maïspati met een pijl getroffen, zoodat hij 
in splinters viel en zich met het stof vermengde. DÁsÂmorkä vloog er bij 
‚tijds af, krijschte en riep met een bulderende stem, als van duizend donders, 
terwijl hij op den grond stampende in de tucht vloog; het werd daarbij don- 
ker, alsof het mistte, rook kwam er van zijn lichaam, een bulderende storm- 
wiud schoot heen en weder, het werd al duisterder, zoodat men de aarde niet 
meer zien kon. „Wel,” riep hij, „mijn goede ArpJornÂ-sÂsrÁ! wees dan toch 
„voorzigtig! ej wilt mijn vijandelijken aanval wederstaan, maar verheug u miet 
„al te gaauw! Het is er nog ver van daan, dat het met mijn wondermagt 
‚ „gedaan en de overwinning beslist is.” Daarop sperde DÂsÂmorkÂ zijn monden 
open, en toen kwamen één millioen, twee millioen wapens uit zijn tien mon- 
den. Alle soorten van wapens, die er in de wereld bestonden, kwamen uit zijn 
monden, ooren, neuzen, en achterste deelen als stroomen te voorschijn. Hij ging 
in de positie van iemand, die zijn behoefte doet, zitten, en ontlastte wapens: 
gädä’s, koentä’s, bindi’s, parasoe’s, nanggâlâ’s limpoeng’s, pilings 
en tjandräsàä’s vielen bij honderdduizenden en millioenen op den vijand ne- 
‚der om hem te verbranden. De wapens gingen steeds voort aan te vallen, 
en kwamen midden op het leger neder: vele wagens werden verbrijzeld, oli- 
fante-koppen werden door gâdâ’s, die mt de lucht kwamen, stuk geslagen, 
paarden vielen met hun berijders dood neder. Daarbij brulde DÁsÂmorkÁ, en 
klonk zijn stem in het noorden en zuiden, in het westen en oosten, en 
verspreidde zich wijd en zijd met luid geraas. Het vuur steeg als een damp 
uit zijn mond vlammend op, terwijl de wapens luid gedruisch en rumoer maak- 
„ten, zoodat de geheele wereld er van scheen te schudden. De troepen van 
Maïspati sneuvelden bij tienduizenden, de lijken van menschen vermeng- 
den zich met de gebrokene wagens en de lijken van olifanten, en hoopten zich 
op het slagveld opeen, zoo wel vóór als achter den Koning. 
Toen Koning ArpsornÂ-sÂsRÂ zag, dat de reusachtige gedaante van Dâs4- 
