XCD 
2. 
8. 
4. 
5. 
6. 
7. 
8. 
— 283 — 
MOEKÁ toenam, glimlachte hij, zonder zich er om te bekreunen, want hij 
wist wel, dat DÂsÂmonrkÂ zijn wondermagt liet werken, en meft zijn donderende 
stem zóó brulde, dat alles er van daverde, even als hij gedaan had in den 
oorlog met Batârâ ÉnprÂ, maar dat hij nu ook zijn allerlaatste pogingen 
aanwendde om hem, den Koning van Maïspat:, in den strijd te doen om- 
komen. ARrpsorNÁ-sÂsrÁ stond rustig op zijn wagen, en sloeg zijn legermagt 
naauwkeurig gade, hoe zij nu en dan door eeu regen van wapens en rotsen 
en bergen van steenen overstelpt werden, terwijl de steenen losgerukt werden 
ea al het geboomte van het woud ontworteld werd door de werking van 
DâsÂmonkÂ’s wondermagt, en de zee als *t ware omgeroerd werd. De Boetâ- 
troepen schreeuwen san blijdschap met een luid getier, waarmede zich het 
bulderend geluid va:: de golven der zee vercenigde. 
De Koning van M uïspati legde zijn trisoelâ aan, en onder de herhaalde 
schudding kwamen er slange:, zoo groot van omvang als bergen, uit de tri- 
soelâ. Deze wielen bij honderdduizenden aan, en slikten de parasoe’s, 
himpoeng’s, samogàâs, nanggâlâ's, koentâ's, tjandrâsä's, badáâmâ’s 
en piling’'s in. Al deze wapens verdwenen voor de wonderslangen, zij wer- 
den opgeruimd, of verspreidden zich zonder dat er één van overbleef. De 
troepen van Maiïspati verhieven een bulderend geschreeuw, dat de lucht 
alom doorkliefde. Daarop legde Koning AmrpsornÁ-sÂsRÁ zijn koentâ aan, het 
wapen vloog af, en sneed DásÁmorkÂ den hals door. Zijn romp rolde met 
een bons op den grond, even als een berg, die instort of van zijn plaats ge- 
rukt wordt, viel hij op de Boetâ'’s, die verschrikt en bevreesd werden, toen 
zij de wondermagt van ARDJOrRNÂ-sÁsRÂ zageu. Doch toen hij op den grond 
gevallen was, hechtten zijn tien hoofden zich wederom aan zijn romp. DÂsÂ- 
MOEKÁ herleefde weder, rigtte zich op, schoot met een vaart in de lucht, en 
nam een gestalte aan, zoo groot als een berg, met honderd hoofden; in zijn 
(twee honderd) handen hield hij wapens gevat. Hij draaide die hauden steeds rond 
en heen en weder, of boog ze naar zich toe. Uit elk van zijn gapende monden 
kwam vuur. De handen draaiden op een vreeselijke wijze wapens, als tjâkrä’s, 
koentä’s en samogä’s, rond. Zijn stem bulderde als de donder. Veel ge- 
meene soldaten werden verstrooid, de Legerhoofden van Maiïspati werden 
op dat gezigt van schrik vervuld; velen van hen werden door die wonder- 
9. wapens getroffen, en sneuvelden. DáÁsÁmorkÂ deed in zijn gramschap blinde- 
lings een verwoeden aanval, greep de vijanden met zijn twee honderd armen, 
kneep en vergruisde hen, smakte hen neder, brak hen in tweeën, of scheur- 
