(XLI) 
KCl. 
10. 
11. 
12 
18 
14, 
16. 
1. 
— 284 — 
de huu dijën van 't lichaam. De troepen van Maïspatti kwamen daardoor 
in opschudding, want van de Vorsten, Legerhoofden en Hofgrooten sneuvelden 
velen. Het was of Batârâ KÄrÂ de aarde wilde verdelgen, en waarlijk ijzing= 
wekkend. DÁsÁmorkKÁ ging op die wijze al meer en meer voort, en toen hij door 
vele Vorsten tegelijk als om strijd werd aangevallen kwamen zij, op welke hij 
los ging, om; ’t was of hij hen dood drukte en als deeg kneedde. Zonder 
ophouden sneuvelden er Vorsten, die hem van voren of van achteren of van 
de regter- of linker zijde aanvielen. Eenigen grepen naar hem met naar boven 
gestrekte armen, anderen omklemden hem, of klommen op zijn hoofden en 
armen, en sloegen hem geweldig met koentä's eu tjandräàsä’s. Maar de 
aanvallers verloren veelal hun bewustzijn, velen vergruisde hij tusschen de tan- 
den, of hij schopte hen voor of achter zich dood. Anderen stroopte hij tus- 
schen zijn vingers, zoodat zij stierven, anderen kneep hij met handen te plet- 
ter, vergruizelde en verbrijzelde hen, of hij sloeg hen tegen elkander, dat hun 
gebeente kraakte; die hij maar met zijn vlakke hand op het hoofd sloeg, 
werden geheel verpletterd. Zij die tegen zijn hoofden opklommen, schudde hij 
er af, zoodat zij naar alle zijden vlogen, en zóó deed hij ook met hen, die 
hem van achter aanvielen, of hem omklemden om met hem te worstelen. Ô 
Koning ARpJouNÁ-sÂsRrÂ zag dien strijd van DÂsÂmopKÂ tegen zoovelen te- 
gelijk met genoegen. DÁsÁmorkÂ had veel van een berg, de Legerhoofden 
van Maïspati geleken op het geboomte en gras, dat voor ‘t geweld van een 
stormwind omviel of ontworteld werd, terwijl hij brulde als duizend donde- 
rende bergen. De Vorsten werden aller op die wijze van zijn lijf geschud, 
vielen neder en lagen verstrooid rondom hem op den grond. Het aantal doo- 
den nam al meer en meer toe. Als hij op hen afkwam, vlogen zij als stof 
uiteen. In zijn woedende aanvallen sloeg hij alles overhoop en door elkander 
Zijn monstreuse gedaante was zoo groot als een berg, door zijn verwoedheid 
was zijn lichaam van vuur. Hij sloeg in het wilde als een razende om zich 
heen. Honderdduizenden vonden den dood tusschen zijn tanden, of kneedde 
hij met zijn handen te pletter. Anderen namen in de groote verwarring naar 
alle kanten en door elkander de vlugt. De troepen van Maïspati lagen 
overal verstrooid op den grond, en vele helden waren gesneuveld. 
ARDJOENÂ-sÁsRÂ zag het eerst maar aan, hoe DÂsÂmorkÂ aanviel, hoe de Vorsten 
als weggevaagd werden, en hoe de andere Legerhoofden terugweken. Hij werd 
eindelijk toornig, toen hij dit zag, nam spoedig een reusachtige gedaante aan, en 
werd. in. één. oogenblik zoo groot als een berg, zelfs nog grooter dan DÁsÂmorkÂ, 
