(KOI 2. 
10. 
il. 
— 285 — 
in zijn duizend armen hield hij wapenen gevat. Hij geleek op Batârâ KArA, 
als, deze zijn reusachtige gestalte heeft aangenomen, en overdekte alles op een 
vreeselijke wijze. Zijn oogen waren als de zon midden in het luchtruim, als 
een woeste draak wilde hij zich meester maken van de levens der Boetä'’s. De 
‚haren op zijn duizend armen bestonden uit koentä’s, nanggâälä's, tjäkrä's, 
tjandrâsäs; groote gädäs en bindt’s. Het Boet â-leger kreeg een schrik, 
omdat de Koning van Maïspati de reusachtige gestalte van een Boetàâ 
aannam, en zoo bmtengemeen groot werd, zelfs nog grooter werd dan DásÂ- 
MOEKÂ. Zijn bruilen deed de aarde schudden, zijn stappen deed die als ’t ware 
splijten, wankelen, beven en heen en weder kantelen, en bragt de geheele natuur 
‚in opstand, de zee werd bewogen en bulderde geweldig, de hoogste bergen 
heiden over, waringin-boomen werden ontworteld, een menigte bliksems 
kwam uit zijn mond barsten, en daverde zoo vreeselijk als duizend donder- 
slagen, de aarde rilde en beefde. 
__ Zi vielen beiden te gelijk aán en stootten tegen elkander als teehende 
bergen, brullende en krijschende vervulden zij met hun geluid het noorden en 
zuiden, ’t was of de drie werelden vaneen gekliefd werden. Zij namen hun 
weg door de lucht, en stootten van boven tegen den hemel van ÉxvrA. De 
Goden, die daar woonden, kwamen in opschudding en gingen verhuizen. De 
Hemel van EnprÂ viel-bij stukken naar beneden, werd verstrooid, kwam im 
rep en roer, en werd als water omgeroerd door het geweld, waarmede zij, als 
twee vechtende bergen, elkander bevochten en door de lucht gingen. Vele 
gedeelten van den hemel vielen op een grooten afstand neder, en ploften in 
de zee. De Goden, aan welke die gedeelten toekwamen, vlogen mede weg 
en. stegen op het vaste land, nadat hun woonplaats verdwenen en in zee 
geploft was. 
Koning DÁsÂmopkKÁ schrikte en was getroffen, toen hij de bovennatuurlijke, 
. krachten van ARDJOENA-sÁsRÁ zag werken. De aarde schudde herhaaldelijk en 
stortte in, toen zij hun wondermagt tegen elkander maten, de bergen schenen 
om te rollen, en de hoogste bergen knikten met hun toppen en trilden en 
schudden. Zij schopten elkander en worstelden, zij duwden elkander en lie- 
pen om elkander heen, het was of het gansche uitspansel zoude instorten. 
Zij sloegen elkander tegelijk met duizend döndâä’s, zoodat de bergen er van 
daverden. Hun krachten en volharding waren aan elkander gelijk, zonder op- 
houden bestookten zij elkander met gädä’s, bindis, moesâlä’s, dend&s, 
koentàä's, tjandrâsâ’s en piling’s. De aarde beefde, waggelde, en boog 
