(XCII) 
12. 
13. 
14. 
16. 
17. 
IS: 
19: 
— 286 — 
golvend binnenwaarts door het geweld, waarmede zij streden, de zee werd 
beroerd en bewoog zich zoo hevig, alsof zij kookte, zij wist van geen eb of 
vloed meer: vele visschen stierven, en al wat er in de zee woonde, maakte 
groot rumoer. 
Hoe verwoed DäsÁmoeukÁ ook was, gevoelde hij toch een oogenblik ontzag 
voor zijn tegenpartij, maar toen sperde hij zijn monden weder open en kwa- 
men er vier millioen limpoeng’s uit. Zij vlogen op den vijand los, en 
vielen gelijktijdig op Koning ARpJorNÂ-sÁsRÁ aan, maar deze week er niet 
voor op zijde. De limpoeng’s werden achtervolgd door een stormwind, en 
u6ó vielen allen te zamen op ARpjouNÁ-sÂsRÁ aan. DÁsÁmonkÁ stortte een 
toovergebed uit, opdat zijn tegenpartij van de limpoeng’'s met de daarop 
volgende windvlagen pijn zoude gevoelen. Hij brulde en krijschte, alsof hon- 
derdduizend onweders het heelal doorkliefden. Hei,” (riep hij) hei, Koning! 
„hei, ARDJOENÂ-SÁSRÁ| wees toch vooral goed op uw hoede, zoo met een zult 
„ge zeker omkomen en door het geweld van mijn limpoengs, die naar den 
‚ „Strijd hunkeren, vergruizeld worden. Vier millioen limpoeng’s zullen u 
„vermielen.” 
Eensklaps schoot ARpsoENÄ-sÂsrÁ om zich te verweren zijn trisoeläâ af, 
en kwamen er vier millioen trisoelâ's voor den dag, afgescheiden daarvan 
liet hij er eeu draken-pijl op volgen, waardoor honderdduizend draken ver- 
schenen. Henige trisoelâ’s vlogen met gelijke kracht (op de limpoen g’s) 
af, zoodat de wapens zich tegen elkander stomp stootten. Toen kwamen de 
draken spoedig de lim poeng’s inslikken, en 266 verdwenen de wonder-l1 m- 
poeng’s: geen een had nu nog den moed, om op de draken van ArpjorNÂ-sÂsrÂ 
los te gaan, omdat ze allen in de keelen der draken verdwenen. De lim- 
poeng’s verdwenen tot de allerlaatste toe. 
Toen schoot ARDJOENA-sÂsSRÂ weder, DÂsÁmoeEkKÁ liet zich, door een trisoe- 
lä getroffen, op den grond vallen, zijn bals was geheel afgesneden, Op den 
grond liggende, herleefde hij, en toen vloog hij luid weenende in de lucht 
Het was of honderdduizend onweders tegelijk door de lucht klonken, (toen 
hij weende). 
Maar eensklaps kwam Batari DorreÂ, de Gemalin van Batârâ Gorrom, 
om Koning DÁsÁmorkÂ, die nu in ’t gevecht de minste was, te helpen. Ter- 
wijl zij hem voor ‘t oog bedekte, vervulde zij de lucht met een luid klinkend 
gekrijsch, dat de aarde hevig deed daveren en groote verwarring stichtte. Zij 
krijschte al heviger en heviger, en vervulde het heelal met haar stem, digte 
