ls neee 
(XCII) 20. 
21. 
vo 
OT 
26. 
28. 
29. 
80. 
— 287 — 
duisternis viel neder, het zonlicht werd uitgedoofd, de gansche wereld werd 
donker, en zelfs sterren waren er niet te zien; men kon niets waarnemen dan 
haar stem alleen. Allen die haar hoorden, werden van angst verslagen. Doch 
het was voor ARDJOENÁ-sÂsRÂ geen geheim, dat dit de stem van Batari 
DorraÂ was. Hij wist zeer goed, dat het de stem was van Batari Dorraá, 
die DÂsÂmoekÂ te hulp kwam, en de geheele wereld in het duister hulde. De 
Koning van Maïspati werd echter niet bedremmeld, hoewel hij wist, dat 
.Batari DorraÂ zich tegen hem partij stelde. Behoedzaam legde hij zijn groo- 
te döndá aan, en riep: „wel Batari DopreÂ! daar doet gij zeker verkeerd 
. „aan, wees op uw hoede!” De dendà van ARDJoENA-sÂsrÂ had den omvang 
van een berg, met honderdduizend handen, want evenveel uitstekende punten 
„waren er aan de dëöëndà, en elke punt geleek op een hand. leder van die 
handen hield een wastoorts vast, zoo dik als een konings-draak. Hij draaide 
die dendâ rond, en riep: „hoor, Batari DorraÂ! ontwijk den strijd met 
- „mij niet!” Zijn buitengemeen krachtige dendàâ vloog in de lucht, en ver- 
hief zich zoo hoog, dat de duisternis verdween en de gelieele wereld (weder) 
verhicht werd. DorraÂ was verlegen, toen men haar zien kon, haar wonderver- 
mogen was verdwenen, en daarop spoedde zich weg. Men kon Koning Dá- 
sÂmoskÂ weder zien, nadat Batari DorrgÂ gevlugt was. 
Eindelijk schoot de Koning van Maiïspati een voortreffelijke pijl af, die 
DÂsÂmorkÂ trof, hij liet zich, door de pijl gewond, uit de lucht vallen, hij viel 
op den grond en was van zijn wond al weder genezen, maar eensklaps werd 
‚hij door den Koning van Maïspati aangegrepen. Terwijl hij DÂsÂmorkÂ 
vasthield, bewoog deze zich niet, want hij was ten hoogste vermoeid en geheel 
verbijsterd. Daarop werd DÁsÂmorkÂ door ARpJoenÂ-sÂsrÂ gekneveld. De 
troepen van Maïspati schreeuwden, omdat DâsÂmorkÂ het onderspit gedol- 
ven had, 
DAsÂmorkÂ boog zich voorover, zag niets van ’t geen hem omringde, en 
hield zijn oogen gesloten, even als of hij dood was. Hij werd door een me- 
nigte omringd. Zijn reusachtige gestalte was nu verdwenen, zijn lichaam was 
weder zoo klein geworden als vroeger. De Vorsten betastten hem, maar daar 
hij nog ademde, wilden de Legerhoofden, die de touwen, waarmede hij gebonden 
was, vasthielden, dat hij zoude opstaan, en riepen: „he, DâsÂmorkÂ! ben je 
„dood? Je houdt je oogen maar gesloten, doe ze open! Je ademt immers nog! 
„nu ben je stom en spreekt geen woord; zie! dat is nu een handelwijs, die je 
„niet past, want zoo pas heb je nog gevochten op een buitengemeene wijze, die 
