— 288 — 
(XCII) 31. alles op aarde overtrof,” Toen al de Boetä-troepen zagen, dat hun Koning 
gewond en door AmrpJounÁ-sÁsrÂ gekneveld was, en hij door vrees gedrongen 
om de gunst van ArpsornÂ-sÁsRÂ dong, verlieten zij hun Heer, en gingen zij, 
op zelfbehoud bedacht, aan ’t vlugten. 
32. Alleen Patih PrauastÂ verliet hem niet, maar bleef achter om zich voor 
hem op te offeren. Hij was een brave Patih: toen zijn Koning ongelukkig 
gestreden had, wilde hij hem in den dood getrouw blijven. Terwijl hij zijn 
Xl. J. haren glad naar achteren streek, boog hij zich voor Koning ARpJorNÂ-sÂsrÂ, 
en zeide weenende: „Gebieder en Koning! inderdaad Koning der Koningen! 
„Voortreffelijkste der wereld! Blijf, o Heer! bij voortduring de wereld be- 
2. „schermen, als Opperheer van de Vorsten! Als het eenigzins kan, smeek ik 
„U, dat U DásÂmorkÂ tot Uw onderdaan maakt, en hem niet doodt. Heer! 
„vergeef hem zijn misdaad, dat hij zich verstout heeft met U te strijden. Ik 
„heb hem vroeger al genoeg gewaarschuwd, (maar hij heeft daar niet naar ° 
8. „geluisterd), omdat hij weinig ontwikkeld is, en nog geen beleid heeft. Hij 
„is stomp van begrip ten opzigte van datgene, waarin hij zijn vertrouwen stelt. 
„Hij is nog zóó onnoogel, dat hij geen onderscheid kent tusschen kwaad en 
„goed. Want als mijn Koning en Gebieder een naauwkeurigen blik geslagen 
„had op de nederlagen en overwinningen van zijn regering, hoe zou hij het 
„den gewaagd hebben, met U te strijden en een tweegevecht aan te gaan!” 
4. De reden waarom PragasrÁ zoo sterk bij den Koning van Maïspati 
aandrong, en zooveel tot hem sprak, was oogenschijnlijk deze, dat hij zich 
voor zijn Koning opofferde, maar inwendig nam hij in aanmerking, dat Dá- 
SÁMOEKÁ zijn neef was, want zijn oudere zuster Sorxùsr, de Boet &-prinses 
van Alënkâ, was de moeder van DÂsÂmorkKÂ. 
5. Koning ARrpsornÂ-sÁsrÂ schudde zijn hoofd, en wilde op het verzoek van 
Patih PramastÂ niet antwoorden; daarom was deze dan ook hoogst ongerust, 
meenende, dat DÁsÂmonkKÂ zoude gedood worden. Maar hij dacht ook bij zich 
6. „zelven: dit is een edel Vorst! ik bem verzocht om aan DÁsÂmorkKÂ vergiffenis te 
„schenken, en zeker is het, dat een edel Vorst misdaden vergeeft.” Zich 
daarop tot DâsÂmorkÂ keerende, zeide hij: „welnu, wie heeft ongelijk gehad? 
„Vroeger heb ik U verzocht om U ziet in een oorlog met den Koning van 
7. „Maïspati te wagen, en nu js 't volkomen uitgekomen, zoo als ik gezegd 
„heb. U is een onwetende, onnoozele Koning, U doet niet Uw best om U 
„kundige, brave Vorsten, die juist wisten, wanneer zij hun moed en buiten- 
„gemeene krachten moesten aanwenden, als voorbeelden ter navolging te kie- 
