(XCII) 
10. 
Li. 
le 
13. 
— 289 — 
„zen. Het is buiten twijfel, dat de Koning van Maïspati dapper en met 
„de uitnemendste eigenschappen begaafd is! Het past dus niet met zulk een 
„Vorst te strijden; waarlijk zulk een Vorst moet men dienen! Juist omgekeerd 
‚ „heeft U de dapperen tot voorbeeld gekozen: U heeft niets gedaan dan anderen 
„uit te dagen, in ’tvertrouwenop de gunst, die Batâräâ Gorror U vroeger 
„bewezen heeft, maar men kan deze toch niet manen (alsof Hij een schulde- 
„naar is). Hij alleen is het, die het goede en kwade uitdeelt, en Hij is het, die 
„beschermt. Al hebben de Goden U ook vroeger beloften gedaan, die beloften 
. „verdwijnen, als men zich slecht gedraagt. U heeft in de hoogste mate de voor- 
„zigtigheid uit het oog verloren. U is een doove Boetâ-Vorst. In Uw trots 
„heeft U gemeend, dat U niemand gelijk is; welnu, daar heeft U nu een Ko- 
„ning, wiens uitstekende vermogens in den oorlog den hoogsten trap bereikt 
„hebben, die alom beroemd en onverwinnelijk is, die door andere Koningen 
„wordt gehuldigd, de dappere edele Koning ARrpsorNÄ-sÂsrÂ. Indien U ook 
„(als de anderen) bereid geweest waart, den Koning van Maïspati als Uw 
„meerdere te erkennen, dan zou het voordeel maar aan Uw kant. geweest 
„Zijn, want de dapperheid, kunde, vermogens, de wijze van oorlogvoeren, de 
„hoogste deugd van cen regerenden Koning, zooals hij die bezit, zouden, wanneer 
„U langen tijd dagelijks aan het hof van Maïspati verkeerd had, U tot een 
„navolgenswaardig voorbeeld gestrekt hebben, en daardoor zoude de eer en 
„het aanzien van ’t rijk van Alenkâ verhoogd zijn” 
Op al die verwijtingen van Patih PramasrÂ antwoordde Koning DâsÂ- 
MOEKÂ met geen enkel woord, omdat hij zoo veel berouw gevoelde. De kluisters 
deden hem al meer en meer pijn, zijn twintig armen waren hem aan *t lijf 
gebonden, zoodat hij geen een er van bewegen kon, en als hij zich bewoog, knel- 
den hem de kluisters, waarmede zijn geheele lichaam omwonden was, nog te 
meer. De hoofden van DâsÂmorkKÁ lagen op een wagen en rolden om en om, 
terwijl zijn hchaam achter den wagen aansleepte. 
De Koning van Maïspati besloot spoedig met zijn leger en zijn Vorsten 
terug te keeren naar de geïmproviseerde stad aan het zeestrand. Op het sein 
van de krijgsmuziek trok het leger af; onder het luid rumoer van de troepen, 
dat de lucht als t ware doorkliefde, geleek het veel op een onstuimige zee. 
Het gansche leger van Maïspati was in afdeelingen, in flanken en voorhoe- 
de, verdeeld. Al de Vorstenzoons vervulden de plaats van hun (vroeger gesneu- 
velde) Vaders. (Kortom) de geheele indeeling (van het leger) was zoo als 
vroeger. 
37 
