— 290 — 
(XCII) 14. Koning DâsÂmorKÂ werd achter een wagen gesleept vóór dien van Koning 
ARDJOENÂ-sÂsRÁ; als hij omrolde, deed hem zijn lichaam pijn, en als de paar- 
den, die zijn wagen trokken, hard geslagen werden, wipte het hoofd van Dá- 
SÁMOEKÁÂ op, en rolde op den wagen regts en links, of stootte met geweld 
15. tegen de ijzeren stijlen rondom den wagen; als de paarden in de hoogte 
sprongen, werd zijn hoofd heen en weêr geschud, en stootte maar telkens te- 
gen den wagen, zonder dat hij zich bewegen kon. Hij lag met zijn lippen voor- 
over op den wagen, en dewijl hij daarmede den bodem van den wagen aanraakte, 
kwam er bloed uit, dat zijn geheele lichaam bevlekte en bemorste. Hij grom- 
de en bromde en brulde, daar hem de kluisters al erger en erger knelden. 
Maar verlaten wij den Koning in zijn togt van ’t slagveld naar de legerplaats. 
HOOFDSTUK LI KE. 
16 
< 
Zeif moord van Dewi Mjitraweati. 
Er was onder het Boetä-leger van Alönkà een Boetäâ, met name Sor- 
KÄsRÂNÂ, die van gedaante veranderde, om een schelmstuk te bedrijven. Hij 
nam de gedaante van een mensch aan, gaf zich uit voor iemand van Maïs- 
17. pati en naderde zoo de Konings-dochter van Magâdâ. SorkÂsrÂNÂ over- 
legde bij zich zelven, hoe hij haar een onwaarheid zoude vertellen, en zeide, 
toen hij bij Dèwi TyrrrÁwarr gekomen was, weenende: „ach Gebiedster ! 
„de Koning, uw Gemaal, is in den oorlog gesneuveld, hij is met al zijn Le- 
„gerhoofden omgekomen. DÂsÁmorKÂ was hem in den oorlog te dapper en 
18. „te magtig. Patih SorwÂNpÂ is met zijn Koning gesneuveld; alle Vorsten, 
„Hofgrooten, aanvoerders en helden zijn allen verdelgd. Benige weinigen zijn 
van de algemeene slagting overgebleven.” 
nen Dè wi TomrrAwarr dit hoorde, was er van de geheele ward niet meer dan 
19. één span afstand (voor haar) zigtbaar. Alle achthonderd Prinsessen, eveneens met 
den Koning gehuwd, kwaraen in een rij aanloopen, om aan Dèwi TarrrÂwart 
te vragen, wat er voorgevallen was, maar zij kon niet antwoorden, en boog 
zich onder het storten van tranen voorover. Zij hield haar dolk in de hand 
om zich van kant te maken, en zoo begrepen de Prinsessen door haar uiterlijk, 
20. wat er in haar omging. Zij weenden luide, en al de vrouwelijke hof-bedien- 
den weenden met haar mede. - Windelijk zeide Dêwi TamrrÂwarr op luiden 
toon tot al de vrouwen: „wie van u, Kouings-dochters! is voornemens met 
„mij te sterven? komt! volgt mij naar het slagveld!” 
