— 21 — 
(KUD21.  Dèwi TorrrÂwar hield de dolk, waarmede zich wilde van kant brengen, 
in handen, en was op het punt met de andere Prinsessen te vertrekken, toen 
zij door het geraas van de olifanten en wagens de voorhoede (van het leger 
van Maïspati in de verte) hoorde aankomen. 
Daarop sprak SorkÂsrÂnÂ wederom: „U moet den Koning niet volgen 
29. „naar het slagveld! Dat geraas is van DÄsÁmorxá, die daar aankomt, om U 
„als zijn buit mede te voeren.” 
Toen Dèwi TomrrÂwarr deze woorden van SorkÁsrÂnÁ, die den schijn van 
onvervalschte waarheid hadden, hoorde, zond zij een van haar bedienden uit met 
28. dezen last: „onderzoek de plaats, waar uw Heer gesneuveld is, en naar welke 
„hemelstreek hij zich heeft gewend bij zijn sterven!” 
Toen hoorde zij weder de gewapenden van Maiïspati, waarop SorkÂsrÂ- 
NÁ na een sömbah tot haar zeide: „hoe nu, mijn Gebiedster! DÂsÂMmorkÂ is 
„nabij. Welaan! laten wij dadelijk van hier vlugten!” Doch de Konings-dochter 
24, schreeuwde hem toe: „wel man! wat wil je hier? Meen je, dat ik hem nog 
„zou willen ontvlugten?” 
Daarop trok zij haar dolk, bekeek het vlammende wapen en ging toen 
voorover op de buik liggen. Het wapen drong door haar borst, en het bloed 
spoot er uit. Al de Prinsessen wierpen zich nu ook allen op hun dolken 
25. om zich te vermoorden. Alle acht honderd Prinsessen lagen op den grond 
verstrooid, en waren de Konings-dochter van Magâdàä in den dood gevolgd. 
Toen TarmrrÂwarr gestorven was, volgden de vrouwelijke hofbedienden haar 
Meesteres met veel haast in den dood, de dwergen, kromgebogenen, gebrek- 
kigen en albino's volgden haar voorbeeld, en eindelijk ook al de (andere) vrou- 
wen in het paleis. 
26. _SorkKÁsRÁNÂ maakte zich oen uit de voeten, en vloog in zijn vorige 
Boetâä-gedaante naar boven in de lucht. 
Toen de Koning van Maiïspati nu in zijn legerplaats kwam, zag hij al 
XCN. 1. de Prinsessen tot de laatste toe op den grond verstrooid liggen. Hij was 
ontzet en hoogst verbaasd, zoodat hij niet spreken kon; t was of hij, staande 
op de plaats, gestorven was. Een regen van geuren verspreidde zich, regen- 
bogen bedekten (het lijk van LsrrrÂwarr) met Heertinen diie men zag overal 
hichtglansen, en vuurbollen hingen er boven; weerlicht en bliksemstralen scho- 
ten heen en weder, hevige rukwinden kwamen met veel geraas en gebulder 
2. aanzetten, de donder ratelde, de aarde beefde zonder ophouden, de bergen 
bewogen zich en stortten met doffe of donderende geluiden in, de zee kookte 
‘ 
